Nisâ Sûresi 81. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'tav' kökünü, isteyerek ve kolaylıkla bir şeye yönelmek, boyun eğmek olarak açıklar. Ayetteki 'tâ'at' kelimesi, münafıkların dışarıdan gösterdikleri, ancak içten gelmeyen, samimiyetsiz bir itaati ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'tâ'at' kelimesini, 'emre uyma' olarak yorumlar. Ayetteki bağlamda, münafıkların Peygamber'e karşı sözlü olarak 'emre uyduk' demelerini, ancak fiilen buna uymadıklarını belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'tâ'a' kavramını, 'itaat' ve 'boyun eğme' olarak ele alır ve Kur'an'da genellikle Allah'a veya peygambere karşı gösterilmesi gereken samimi bir teslimiyet olarak kullanıldığını belirtir. Ancak bu ayette, münafıkların gösterdiği yüzeysel ve aldatıcı bir itaati temsil eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'beraze' fiilini 'ortaya çıkmak, görünmek' olarak açıklar. Ayetteki 'berazû min indike' ifadesi, münafıkların Peygamber'in huzurundan ayrılıp, gözden uzaklaştıklarında, gerçek niyetlerini ortaya koymaya başladıkları anı işaret eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'berz' kökünü, bir şeyin gizlilikten açığa çıkması, görünür hale gelmesi olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, münafıkların Peygamber'in yanından ayrıldıktan sonra, gizli niyetlerinin ve planlarının açığa çıkmaya başladığı durumu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'beyyete' fiilini 'geceleyin bir işi yapmak veya planlamak' olarak açıklar. Ayetteki 'beyyete tâ'ifetun' ifadesi, münafıkların Peygamber'in yanından ayrıldıktan sonra, gece vakti gizlice toplanıp, onun sözlerinin aksine planlar kurduklarını belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'beyt' kökünün 'gecelemek' anlamından türeyen 'beyyete' fiilini, 'geceleyin bir işi yapmak, gizlice planlamak' olarak izah eder. Bu bağlamda, münafıkların karanlıkta, gizlice ve hileyle hareket ettiklerini vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'beyyete' fiilinin 'geceleyin bir işi kararlaştırmak, gizlice düzenlemek' anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki kullanımı, münafıkların Peygamber'e karşı kurdukları hileli ve gizli tuzakları ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'keteb' fiilini 'yazmak, kaydetmek' olarak açıklar. Ayetteki 'Allahü yektübü mâ yübeyyitûn' ifadesi, Allah'ın münafıkların geceleyin gizlice kurdukları tüm planları bildiğini, kaydettiğini ve bunun karşılığını vereceğini ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): el-Kefevî, 'kitâbet' kavramını, bir şeyi tespit etmek, sabitlemek ve korumak olarak açıklar. Allah'ın 'yazması', O'nun ilminin kuşatıcılığını, her şeyi eksiksiz kaydettiğini ve hiçbir şeyin O'nun bilgisinden kaçamayacağını vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vekele' kökünü, bir işi başkasına havale etmek, güvenmek olarak açıklar. Ayetteki 'tevekkül alâ Allah' ifadesi, Peygamber'in münafıkların hilelerine karşı Allah'a tam bir güvenle dayanmasını, işlerini O'na bırakmasını emreder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'tevekkül' kavramını, Kur'an'da Allah'a tam bir güven ve teslimiyet olarak ele alır. Bu ayette, münafıkların düşmanca tavırlarına karşı Peygamber'in Allah'a sığınmasını ve O'nun korumasına güvenmesini ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'tevekkül'ün, kişinin acizliğini idrak ederek işlerini Allah'a bırakması ve O'nun yardımına güvenmesi olduğunu belirtir. Ayetteki emir, Peygamber'in münafıkların entrikalarına karşı endişelenmemesini, zira Allah'ın ona yeterli bir vekil olduğunu vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'vekil' kelimesini 'işleri kendisine bırakılan, güvenilen kimse' olarak açıklar. Ayetteki 'kefâ billâhi vekîlâ' ifadesi, Allah'ın Peygamber için her türlü işinde yeterli bir koruyucu, kefil ve güvenilir bir merci olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vekil'i, 'işleri kendisine havale edilen, güvenilen ve koruyan' olarak tanımlar. Bu ayette, Allah'ın münafıkların şerrinden Peygamber'i koruyacak ve ona yardım edecek yegane güç olduğunu ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'vekil'in, 'bir başkasının işini üstlenen, ona kefil olan' anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki kullanım, Allah'ın Peygamber'in tüm işlerini üstlendiğini, onu koruduğunu ve ona yardım ettiğini gösterir.