Mü'min Sûresi 30. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emn' kökünü 'kalbin korkudan emin olması' olarak tanımlar. 'İman' ise, 'tasdik' ve 'güven' anlamlarını içerir. Ayetteki 'âmen' kelimesi, Firavun ailesinden birinin Allah'ın birliğine ve peygamberin getirdiklerine kalben tasdik edip güvenmesini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'iman' kavramının Kur'an'da sadece 'inanmak' değil, aynı zamanda 'güvenmek', 'teslim olmak' ve 'sadakat göstermek' anlamlarını da içerdiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, kişinin Allah'a ve elçisine tam bir teslimiyetle güvenerek, kavmini uyarma sorumluluğunu üstlenmesini gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'havf' kelimesini 'bir şeyin olmasından duyulan endişe' olarak açıklar. Ayetteki 'ehâfu' ifadesi, iman eden kişinin, kavminin geçmiş kavimlerin akıbetine uğramasından duyduğu gerçek ve samimi korkuyu mecazi bir anlatımla ortaya koyar.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'havf'ı 'bir şeyin vuku bulmasından dolayı kalpte oluşan tedirginlik' olarak tanımlar. Bu ayetteki 'ehâfu', iman eden kişinin kavminin inkarcılığı sebebiyle karşılaşacağı ilahi azabın şiddetini ve kaçınılmazlığını idrak etmesinden kaynaklanan bir uyarı ve şefkat ifadesidir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'yevm' kelimesinin Kur'an'da bazen belirli bir günü, bazen de bir dönemi veya bir olayın vuku bulduğu zamanı ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'yevmi'l-ahzâb' ifadesi, geçmiş kavimlerin helak edildiği o korkunç ve ibret verici zaman dilimlerini kapsayan genel bir azap gününü işaret eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'yevm' kelimesinin sadece 24 saatlik bir zaman dilimini değil, aynı zamanda 'bir olayın meydana geldiği zaman' anlamını da taşıdığını vurgular. Buradaki 'yevmi'l-ahzâb', geçmiş kavimlerin peygamberlerini yalanlamaları sonucu başlarına gelen felaketlerin yaşandığı o 'büyük günleri' ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'hizb' kelimesini 'bir araya gelmiş topluluk, cemaat' olarak açıklar. 'Ahzâb' ise bunun çoğuludur ve ayette, Nuh, Ad, Semud gibi peygamberlerini yalanlamak üzere birleşmiş, inkarcı kavimlerin oluşturduğu grupları ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'hizb' kelimesinin 'bir görüş veya amaç etrafında toplanan grup' anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'el-Ahzâb', peygamberlere karşı birleşen, hakikati reddeden ve bu nedenle ilahi azaba uğrayan geçmiş kavimlerin ortak adıdır.