Mü'min Sûresi 42. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'دعوة' (da've) kelimesinin bir şeyi kendine doğru çekmek, yönlendirmek anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'تَدْعُونَنِى' ifadesi, Firavun'un kavminin mümini küfre ve şirke çağırmasını, yani onu kendi inançlarına doğru çekme çabasını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'دعا' fiilinin Kur'an'da 'çağırmak, davet etmek' anlamının yanı sıra 'yönlendirmek, teşvik etmek' manasında da kullanıldığını belirtir. Burada müminin, kavmi tarafından Allah'ı inkar etmeye ve şirk koşmaya teşvik edildiğini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'دعوة' kavramının Kur'an'da genellikle peygamberlerin insanları Allah'a çağırması bağlamında kullanıldığını, ancak bu ayette olduğu gibi, bazen de yanlış yola çağırma anlamında da karşımıza çıktığını vurgular. Bu, kavramın hem olumlu hem de olumsuz bir davet eylemini kapsayabildiğini gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'كفر' kelimesinin asıl anlamının 'örtmek' olduğunu ve bu bağlamda Allah'ın varlığını, birliğini ve nimetlerini örtmek, yani inkar etmek anlamına geldiğini açıklar. Ayetteki 'لِأَكْفُرَ بِٱللَّهِ' ifadesi, Allah'ın hakikatini reddetme eylemini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'كفر' kelimesinin 'nimetleri örtmek'ten türediğini ve dinî bağlamda Allah'ın varlığını veya peygamberlerini inkar etmek anlamına geldiğini belirtir. Burada, müminin Allah'ı inkar etmeye çağrılması, tevhid inancından sapma teklifini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'küfür' kavramının Kur'an'da sadece inançsızlık değil, aynı zamanda Allah'ın lütuflarına karşı nankörlük ve O'nun ayetlerini reddetme anlamlarını da içerdiğini belirtir. Ayetteki kullanım, Allah'a karşı bu tür bir nankörlük ve reddediş eylemine daveti ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'شرك' kelimesinin 'ortaklık, paydaşlık' anlamına geldiğini ve dinî bağlamda Allah'a ortak koşmak, yani O'nunla birlikte başka ilahlar edinmek veya O'nun sıfatlarını başkalarına atfetmek olduğunu belirtir. Ayetteki 'وَأُشْرِكَ بِهِۦ' ifadesi, Allah'ın birliğine aykırı bir eyleme daveti gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'شرك' kökünün 'iki şeyi bir araya getirmek' anlamından geldiğini ve Allah'a şirk koşmanın, O'nunla birlikte başka varlıklara ibadet etmek veya O'nunla aynı mertebeye koymak olduğunu açıklar. Bu ayette, müminin bilmediği bir şeyi Allah'a ortak koşmaya çağrılması, tevhidin ihlali anlamına gelir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'şirk' kavramının Kur'an'da Allah'ın uluhiyetinde, rububiyetinde veya isim ve sıfatlarında O'na ortak koşma eylemini ifade ettiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, müminin 'bilmediği bir şeyi' ortak koşmaya davet edilmesi, bu eylemin temelsiz ve batıl olduğunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'عزيز' isminin 'güçlü, galip, yenilmez' anlamlarına geldiğini ve Allah için kullanıldığında O'nun kudretinin ve üstünlüğünün mutlak olduğunu ifade ettiğini belirtir. Ayette, müminin insanları 'el-Azîz'e çağırması, Allah'ın mutlak gücüne ve O'na sığınmanın gerekliliğine vurgu yapar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'عزيز' kelimesinin 'az bulunmak, zor elde edilmek' anlamından türediğini ve Allah için kullanıldığında O'nun erişilmez, eşsiz ve her şeye galip olduğunu ifade ettiğini açıklar. Bu bağlamda, 'el-Azîz'e davet, O'nun kudretine ve yüceliğine teslimiyeti çağrıdır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'غفار' isminin 'çok bağışlayan' anlamına geldiğini ve Allah'ın kullarının günahlarını örten ve affeden olduğunu ifade ettiğini belirtir. Ayette, 'el-Gaffâr'a davet, Allah'ın rahmetinin genişliğine ve tövbe edenleri affediciliğine işaret eder, bu da insanları O'na yönelmeye teşvik eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'غفر' kelimesinin 'örtmek' anlamından geldiğini ve Allah için kullanıldığında günahları örtmek, yani affetmek anlamına geldiğini açıklar. 'el-Gaffâr' ise bu affediciliğin çokluğunu ve sürekliliğini ifade eder. Ayetteki 'el-Gaffâr'a davet, Allah'ın affediciliğine güvenerek O'na yönelme çağrısıdır.