(A)llâhu-lleżî ce'ale lekumu-l-en'âme literkebû minhâ ve minhâ te/kulûn(e)
Allah, bir kısmına binesiniz, bir kısmını da yiyesiniz diye sizin için hayvanları yaratandır.
Mü'min (Ğâfir) Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
Bu âyette yine “ce’al” kılma kelimesi bazı meal ve tefsirlerde yaratma olarak verilmiştir. Daha önce 61. ve 64. Âyetlerde ce’al kelimesi ne anlam ifade eder verilmişti. O âyetlere tekrar dönülüp bakılabilir.
Bu hayvanlar zâhiri olduğu gibi batîni bedenimiz ile alakalıdır. Kişi nefsi emmarenin hükmü altında ise bu bineği eşşek veya at olabilir. Nefsi emmarenin vuhşiyatı içinde ise köpek, aslan, sırtlan v.s. bunların emsali hayvanlardır. Bu dünya hayatında bunun farkında olmaz. Eğer irfan ehli bir rehberin eğitimine girilirse bunların kötü ahlakı, iyi yöne çevrilir. Kişinin bineği beden devesi olur bununla, Hacca gider ve orada bu deveyi keser. Tabii daha önce semud kavmi yaşantısında bu deveyi kurban etmediyse… Ya da bineği bir koç olur. Veled-i kalb İsmaili yerine kurban eder. Bir zaman gelir bu binek bakara olur ve derisi dolusu altın eder. İşte salik ve etrafındakiler bâtıni ma’nâda rızıklanır. (Murat Derûni)