Muhammed Sûresi 27. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Muhammed 27Cüz 26 · Sayfa 509

Muhammed Sûresi 27. Âyet

محمد

Fekeyfe iżâ teveffet-humu-lmelâ-iketu yadribûne vucûhehum ve edbârahum

Melekler, onların yüzlerine ve sırtlarına vurarak canlarını alırken halleri nasıl olacak?

Bu ayet, kıyamet günü veya ölüm anında kafirlerin karşılaşacağı azabı tasvir etmektedir. Özellikle meleklerin can alırken uygulayacağı şiddeti ve bu durumun dehşetini vurgulamaktadır. Ayet, 'tevaffa' fiili ile ruhun alınması, 'darabe' fiili ile vurma eylemi ve 'vücuh' ile 'edbar' kelimeleriyle vurulan yerleri belirterek bu dehşeti somutlaştırmaktadır.

1تَوَفَّتْهُمُv-f-y

Kök:و ف ي—Meleklerin ruhlarını tamamen alması, canlarını teslim etmeleri anlamındadır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vefât kelimesi, bir şeyi tam olarak almak, tamamlamak anlamına gelir. Kur'an'da ruhun bedenden tamamen alınması, yani ölmek anlamında kullanılır. Bu ayette meleklerin canları eksiksiz bir şekilde almasını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Tevaffa fiili, 'istifa' (tamamen almak) anlamındadır. Meleklerin ruhları tam olarak alması, yani canlarını teslim etmeleri mecazidir. Ayetteki kullanımı, meleklerin ruhları kabzetme eylemini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Vefât kavramı, Kur'an'da sadece biyolojik ölümden ziyade, ruhun bedenden tamamen ayrılması ve Allah'a dönmesi anlamını taşır. Bu ayette, meleklerin bu ayrılma sürecini gerçekleştirmesi, kafirler için bir azap başlangıcı olarak sunulur.

2ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُe-l-k

Kök:أ ل ك—Allah'ın emirlerini yerine getiren, ruhları kabzeden ve azap eden varlıklardır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Melek kelimesi, 'elûk' (haberci) veya 'me'leke' (güç, kuvvet) kökünden gelir. Allah'ın elçileri ve emirlerini yerine getiren varlıklardır. Bu ayette, canları almak ve azap etmekle görevli olan melekleri ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Melekler, nurdan yaratılmış, Allah'a isyan etmeyen, çeşitli görevleri olan ruhani varlıklardır. Bu ayetteki bağlamda, kafirlerin ruhlarını kabzetme ve onlara azap etme görevini üstlenen meleklerdir.

3يَضْرِبُونَd-r-b

Kök:ض ر ب—Meleklerin, canlarını alırken kafirlerin yüzlerine ve sırtlarına şiddetle vurmasıdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Darabe fiili, vurmak, çarpmak anlamındadır. Bu ayette, meleklerin kafirlerin yüzlerine ve sırtlarına şiddetli bir şekilde vurarak onlara azap etmesini ifade eder. Bu, can çekişme anındaki acıyı ve dehşeti artırır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Darabe kelimesi, birçok farklı anlama gelebilen geniş kapsamlı bir fiildir. Ancak bu ayetteki 'yüzlere ve sırtlara vurmak' ifadesi, fiziksel bir şiddeti ve azabı açıkça belirtir. Bu, kafirlerin ölüm anında yaşadığı zorluğu ve cezayı vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Darabe fiili, Kur'an'da farklı bağlamlarda kullanılmasına rağmen, bu ayetteki kullanımı, doğrudan fiziksel bir darbe ve azap eylemini ifade eder. Kafirlerin ölüm anındaki durumlarının ne kadar kötü olduğunu gösterir.

4وُجُوهَهُمْv-c-h

Kök:و ج ه—Kafirlerin ön kısımları, yüzleridir; azabın ilk hedefi olan yerdir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vecih kelimesi, bir şeyin ön kısmı, yüzü anlamına gelir. İnsanın en değerli ve hassas organlarından biridir. Bu ayette, meleklerin azap ederken özellikle yüzlere vurması, azabın şiddetini ve aşağılayıcılığını artırır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Vücuh, vecih kelimesinin çoğuludur ve yüzler demektir. Yüz, insanın kimliğini ve şerefini temsil eden bir organdır. Bu ayette yüzlere vurulması, hem fiziksel acıyı hem de manevi aşağılanmayı ifade eder.

5وَأَدْبَـٰرَهُمْd-b-r

Kök:د ب ر—Kafirlerin arka kısımları, sırtlarıdır; yüzlerle birlikte azabın uygulandığı diğer bölgedir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Edbar, dubur kelimesinin çoğuludur ve arka, sırt anlamına gelir. Yüzlerle birlikte sırtlara vurulması, azabın tüm bedeni kapsadığını ve kaçış imkanı olmadığını gösterir. Bu, kafirlerin ölüm anındaki çaresizliğini vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Dubur, bir şeyin arkasıdır. Bu ayette, meleklerin kafirlerin hem ön hem de arka kısımlarına vurması, azabın her yönden kuşatıcı olduğunu ve onlara hiçbir kaçış yolu bırakılmadığını ifade eder.

Muhammed Sûresi

Âyet ef’al mertebesi âyetlerindendir.

Mevlânâ hazretleri bu halde bulunanların halini tasvir ederken nefisleri bedenlerinden çıkarken nasıl dikenli bir bitki insanın içinden boğazlarından çıkarılır ve acı verir. Ya da kedilerin başında beklediği kuş kafesindeki bir kuş oradan dışarı çıksada onu parçalasak diye beklerler, kişinin canını almaya gelen görevli meleklerde inkar ehli ve münafıklara böyle davrandıklarını anlatırlar.

Kişinin en kıymetli yeri siması yani yüzüdür. Oradan tanınır. Ve sırtı ise nefis dağıdır. Hakk’a karşı yüzsüzlüğü ve nefsi emaresinin işledikleri kendilerinin canları çıkarken, nefislerini daha da acıtacaktır. (Murat Derûni)

Eserin tamamını oku

Bu âyet şu eserlerde de geçiyor(1)

Vahiy ve Cebrâîl