Muhammed Sûresi 3. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kefere (كفر) kelimesi, bir şeyi örtmek anlamına gelir. Şeriat dilinde ise, Allah'ın birliğini ve peygamberlerin risaletini inkar etmek, gerçeği örtbas etmek demektir. Ayetteki 'kefaru' ifadesi, Allah'ın ayetlerini ve peygamberin getirdiği hakikatleri bilerek reddeden, üzerini örten kimseleri ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Küfür (كفر) kavramı, Kur'an'da sadece bir inançsızlık durumu değil, aynı zamanda Allah'ın nimetlerine karşı nankörlük ve O'nun mesajını reddetme eylemi olarak da ele alınır. Bu ayetteki 'kefaru', Allah'ın gönderdiği hakikati kabul etmeyip, ona sırt çeviren ve batıla yönelen kişileri tanımlar.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): İttebe'a (اتبع) fiili, bir şeyin izini takip etmek, onun peşinden gitmek ve ona tabi olmak anlamındadır. Ayetteki 'ittebe'u' kelimesi, inkar edenlerin batılın, iman edenlerin ise hakkın yolunu benimseyip, ona göre hareket ettiklerini mecazi olarak ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): İttebe'a (اتبع) fiili, bir şeyi örnek alarak onun yolundan gitmek, ona uymak manasına gelir. Bu ayette, inkar edenlerin batılın ilkelerine, iman edenlerin ise hakkın prensiplerine bağlılıklarını ve bu doğrultuda yaşamlarını sürdürdüklerini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Batıl (باطل), hakikatin zıddıdır; varlığı olmayan veya varlığı geçici ve faydasız olan şeydir. Ayetteki 'el-batıl', inkar edenlerin peşinden gittiği, temelsiz, asılsız ve sonuçsuz olan her türlü inanç, düşünce ve eylemi ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Batıl (باطل), hak ve doğruluktan uzak olan, geçersiz ve hükümsüz kılınmış her şeydir. Bu ayette, inkar edenlerin tabi olduğu 'el-batıl', Allah'ın gönderdiği hakikat karşısında hiçbir değeri ve geçerliliği olmayan, aldatıcı ve yanıltıcı yolları temsil eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Âmene (آمن) fiili, kalben tasdik etmek, güvenmek ve şüphe duymadan kabul etmek anlamına gelir. Ayetteki 'âmenû' ifadesi, Allah'a, peygamberine ve O'nun indirdiği hakikate gönülden inanıp, onu tasdik eden kimseleri belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İman (إيمان) kavramı, Kur'an'da sadece entelektüel bir kabul değil, aynı zamanda Allah'a tam bir teslimiyet ve güveni ifade eder. Bu ayette 'âmenû', Allah'ın gönderdiği hakikate tereddütsüz bir şekilde inanıp, hayatlarını bu inanç doğrultusunda şekillendiren kişileri tanımlar.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Hak (حق), batılın zıddı olup, varlığı sabit, doğru ve değişmez olan şeydir. Ayetteki 'el-hak', Allah'tan gelen, şüphe götürmeyen, evrensel ve ebedi gerçekleri, yani İslam dininin temel prensiplerini ve Kur'an'ın mesajını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Hak (حق), varlığı kesin olan, doğru ve adil olan her şeydir. Bu ayette, iman edenlerin tabi olduğu 'el-hak', Allah'ın vahyettiği, insanlığa doğru yolu gösteren, adalet ve hikmetle dolu ilahi prensipleri ve hükümleri temsil eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Mesel (مثل) kelimesi, bir şeyi açıklamak, benzetmek veya bir durumu örnekle anlatmak için kullanılır. Ayetteki 'emsâlehum', Allah'ın insanlara, inkar edenlerin ve iman edenlerin durumlarını, akıbetlerini ve yollarını açıklayan örnekler ve benzetmeler sunduğunu ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Mesel (مثل) kavramı, Kur'an'da soyut gerçekleri somutlaştırmak, anlaşılması zor konuları açıklamak ve öğüt vermek amacıyla kullanılan benzetmeleri ve örnekleri ifade eder. 'Emsâlehum' ifadesi, Allah'ın, insanların kendi durumlarını ve seçimlerinin sonuçlarını daha iyi anlamaları için onlara kendi hallerinden örnekler verdiğini gösterir.