Kâf Sûresi 40. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'leyl' kelimesini güneşin batışından şafağın sökmesine kadar olan zaman dilimi olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, bu vaktin Allah'ı anma ve tesbih etme için özel bir zaman dilimi olduğunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'leyl'i 'nehâr'ın zıddı olarak ele alır ve karanlığın hakim olduğu zaman dilimi olduğunu belirtir. Ayetteki 've minel-leyli' ifadesi, gecenin bir kısmında tesbih emrini içerir, bu da ibadetin gece boyunca devam edebileceğine işaret eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tesbih'i Allah'ı her türlü noksanlıktan uzak tutmak ve O'nu yüceltmek olarak açıklar. Ayetteki 'fesebbihhu' emri, müminlere Allah'ın azametini ve kemalini idrak ederek O'nu anmalarını emreder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'tesbih'in asıl anlamının suda hızlı hareket etmek olduğunu, mecazi olarak ise Allah'ı her türlü eksiklikten tenzih ederek O'nu yüceltmek anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanım, bu yüceltme eyleminin gece ve secdelerden sonra yapılması gerektiğini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'tesbih' kavramının Kur'an'da Allah'ın mutlak aşkınlığını ve yüceliğini ifade eden merkezi bir kavram olduğunu vurgular. Ayetteki emir, bu aşkınlığın ve yüceliğin sürekli olarak idrak edilip dile getirilmesini teşvik eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'edbâr' kelimesinin 'dübür'ün çoğulu olduğunu ve bir şeyin sonunu, arkasını ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'edbâra's-sücûd' ifadesi, secdelerin tamamlanmasının hemen ardından tesbihin yapılmasını emreder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'edbâr' kelimesinin 'sonra' veya 'akabinde' anlamında kullanıldığını açıklar. Ayetteki bağlamda, secdelerin bitiminden sonraki zaman diliminde tesbihin yapılmasının önemini vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'sücûd'un Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve boyun eğme hali olduğunu belirtir. Ayetteki 'edbâra's-sücûd' ifadesi, bu teslimiyet anının hemen ardından Allah'ı tesbih etmenin ibadetin tamamlayıcı bir parçası olduğunu gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'sücûd'un lügatte eğilmek, şer'an ise alnı yere koyarak Allah'a ibadet etmek olduğunu açıklar. Ayetteki kullanımı, namazın bir rüknü olan secdelerin tamamlanmasından sonraki vaktin tesbih için uygun bir zaman olduğunu belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'sücûd' kavramının Kur'an'da hem fiziksel eğilme hem de manevi teslimiyet anlamlarını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'edbâra's-sücûd' ifadesi, bu teslimiyetin zirveye ulaştığı anın hemen sonrasında Allah'ı anmanın önemini vurgular.