Rahmân Sûresi 10. Âyet

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'vada'a' fiilini 'sabit kıldı, yerleştirdi' olarak açıklar. Ayetteki 'vada'ahâ' ifadesi, yeryüzünün yaratıklar için bir yerleşim ve yaşam alanı olarak düzenlenip sabitlendiğini, hareketli ve istikrarsız bırakılmadığını mecazi olarak ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vada' kelimesinin temel anlamının 'bir şeyi bulunduğu yere koymak, yerleştirmek' olduğunu belirtir. Ayetteki kullanımıyla, Allah'ın yeryüzünü yaratılmışların istifadesine sunmak üzere belirli bir düzen ve istikrarla yerleştirmesini, onu bir beşik gibi sermesini ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'vada' fiilinin Kur'an'da farklı bağlamlarda kullanıldığını, bu ayette ise 'yeryüzünü yaratıklar için uygun ve elverişli hale getirmek, onu bir döşek gibi sermek' anlamında olduğunu vurgular. Bu, yeryüzünün canlıların yaşaması için gerekli tüm koşullarla donatıldığını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'el-ard' kelimesinin bilinen yeryüzü olduğunu ve Kur'an'da genellikle üzerinde yaşamın sürdüğü, bitkilerin bittiği ve canlıların barındığı alan olarak geçtiğini belirtir. Bu ayette de Allah'ın yaratıkları için hazırladığı yaşam ortamını ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'el-ard'ın, göğün zıddı olarak, üzerinde durulan ve ekim yapılan yer olduğunu açıklar. Ayetteki bağlamda, Allah'ın bu geniş ve bereketli alanı tüm canlıların hizmetine sunmasını vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'el-ard' kavramının sadece fiziksel bir mekan olmanın ötesinde, Allah'ın kudretinin ve rahmetinin tecelligahı olarak sunulduğunu belirtir. Bu ayette de yeryüzü, Allah'ın yaratıkları için özel olarak düzenlediği, onlara rızık ve barınak sağlayan bir lütuf olarak ele alınır.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Es-Sicistânî, 'el-enâm' kelimesinin 'insanlar ve cinler' anlamına geldiğini ifade eder. Ayetteki kullanımıyla, yeryüzünün sadece insanlar için değil, Allah'ın yarattığı tüm akıl sahibi varlıklar için bir yaşam alanı olarak düzenlendiğini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'el-enâm' kelimesinin 'yeryüzünde yaşayan her türlü canlı varlık' anlamına geldiğini, ancak özellikle insanlar ve cinler için kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'li' edatıyla birlikte, yeryüzünün bu varlıkların faydalanması ve yaşaması için yaratıldığını vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): El-Kefevî, 'el-enâm'ın, 'yeryüzünde yürüyen, hareket eden her şey' anlamına geldiğini ve bu tanımın hem insanları hem de diğer canlıları kapsadığını ifade eder. Bu ayette, Allah'ın yeryüzünü tüm bu yaratılmışların ihtiyaçlarını karşılamak üzere hazırladığını belirtir.