Rahmân Sûresi 59. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Âlâ (آلاء), Allah'ın kullarına bahşettiği nimetler ve lütuflar anlamına gelir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın kudretinin ve cömertliğinin bir göstergesi olan sayısız ihsanı ifade eder ve bu nimetlerin inkâr edilemezliğine dikkat çeker.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Âlâ (آلاء), burada 'nimetler' ve 'kudretin eserleri' anlamında kullanılmıştır. Ayetteki 'febi'eyyi âlâi rabbikümâ tükezzibân' ifadesi, Allah'ın yarattığı ve bahşettiği her şeyin bir nimet olduğunu ve bunların yalanlanamayacağını mecazi bir dille anlatır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'âlâ' kavramı, genellikle Allah'ın yaratıcı gücünün ve lütfunun somut tezahürleri olan nimetleri ifade eder. Bu ayette, insan ve cinne yöneltilen soru, bu nimetlerin varlığının ve kaynağının açıkça ortada olduğunu ve dolayısıyla inkâr edilemeyeceğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rab (رب), terbiye eden, ıslah eden, sahip olan ve işleri idare eden anlamlarına gelir. 'Rabbikümâ' ifadesi, hem insanlara hem de cinlere hitaben, onların yaratıcısı, yöneticisi ve tüm nimetlerin kaynağı olan Allah'ı işaret eder. Bu, Allah'ın mutlak otoritesini ve besleyiciliğini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Rab (رب), Allah'ın isimlerinden olup, yaratma, rızık verme, terbiye etme ve hükmetme vasıflarını içerir. Ayetteki 'rabbikümâ' kullanımı, hitap edilen iki varlık grubunun (insan ve cin) üzerinde Allah'ın tam bir egemenliğe ve lütufkârlığa sahip olduğunu gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'Rab' kavramı, sadece yaratıcı değil, aynı zamanda sürekli olarak varlıkları besleyen, koruyan ve yönlendiren ilahi gücü ifade eder. 'Rabbikümâ' ifadesi, bu sürekli ilahi gözetim ve lütfun, insan ve cin için de geçerli olduğunu ve nimetlerin bu ilahi kaynaktan geldiğini belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Kezzabe (كذب), bir şeyi yalanlamak, doğru olmadığını iddia etmek demektir. Ayetteki 'tükezzibân' ifadesi, Allah'ın açıkça görünen ve hissedilen nimetlerini inkâr etmenin veya onların kaynağını reddetmenin imkansızlığını retorik bir soruyla dile getirir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Kezzabe (كذب), bir şeyin gerçekliğini reddetmek veya onu inkâr etmek anlamındadır. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın nimetlerinin o kadar aşikâr olduğunu ve her yerde bulunduğunu gösterir ki, insan ve cinin bunları yalanlaması veya görmezden gelmesi mümkün değildir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Kur'an'da 'tekzîb' (yalanlama), sadece sözlü bir inkârı değil, aynı zamanda bir gerçeği kabul etmemeyi, ona karşı çıkmayı ve gereğini yapmamayı da ifade eder. 'Tükezzibân' ifadesi, Allah'ın nimetlerine karşı nankörlük etmenin veya onların varlığını reddetmenin anlamsızlığını vurgular.