Vâkıa Sûresi 6. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hebâ''yı güneş ışığında görünen ince toz zerreleri olarak tanımlar. Ayetteki bağlamda, dağların şiddetli bir şekilde parçalanarak en küçük zerrelere ayrılmasını ve havada dağılmasını ifade eder, bu da kıyametin dehşetini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'hebâ''yı 'toz' olarak açıklar ve bu ayette dağların tamamen ufalanıp yok olmasını mecazi olarak ifade ettiğini belirtir. Dağların sağlamlığının aksine, kıyamet anında bu toz zerresi kadar değersiz hale gelmesini anlatır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'hebâ''nın Kur'an'daki kullanımının genellikle bir şeyin tamamen değersizleşmesi, yok olması ve gözle görülür bir varlığının kalmaması anlamında olduğunu belirtir. Vâkıa 6'da bu, dağların mutlak bir yok oluşa uğramasını ve varlıklarının anlamsızlaşmasını sembolize eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'munbessen' kelimesini 'dağılmış, yayılmış' olarak açıklar. Ayetteki 'hebâen munbessen' ifadesiyle, dağlardan çıkan tozun sadece var olmakla kalmayıp, aynı zamanda her yöne dağılarak geniş bir alana yayılmasını ve bu dağılımın şiddetini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'bess' kökünün 'bir şeyi dağıtmak, yaymak' anlamına geldiğini belirtir. 'Munbessen' ise bu dağılma eyleminin pasif halini ifade eder. Ayette, dağların toz haline geldikten sonra bu tozun rüzgarla veya başka bir etkiyle geniş bir alana saçılmasını ve yok oluşun kapsamını anlatır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'bess' kökünün Kur'an'da genellikle bir şeyin parçalanıp dağılması, yayılması ve çoğalması anlamlarında kullanıldığını ifade eder. Vâkıa 6'da 'munbessen' kelimesi, dağların toz haline geldikten sonra bu tozun her yere saçılmasını, yani yok oluşun ve dağılışın tam ve kapsamlı olduğunu vurgular.