En'âm Sûresi 136. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ceale' fiilinin bir şeyi bir halden başka bir hale dönüştürme, bir şeyi başka bir şey kılma anlamlarını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'cealû' ifadesi, müşriklerin kendi iradeleriyle Allah'ın yarattıklarını ikiye ayırıp, bir kısmını Allah'a, bir kısmını da ortaklarına tahsis etme eylemini vurgular. Bu, onların kendi zanlarına göre bir 'kılma' ve 'taksim etme' fiilidir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'ceale' fiilinin bazen 'hükmetme' veya 'takdir etme' anlamında kullanılabileceğini ifade eder. Bu ayetteki kullanımı, müşriklerin kendi batıl inançları doğrultusunda bir hüküm vererek, Allah'ın yarattıklarını paylaştırmalarını ve bu paylaştırmayı bir 'kural' haline getirmelerini mecazi olarak anlatır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'zerae' kelimesinin 'yaratmak, icat etmek' anlamında olduğunu ve özellikle canlıların yaratılışı için kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'mimmâ zerae' ifadesi, müşriklerin pay ayırdıkları ekin ve hayvanların bizzat Allah tarafından yaratıldığını, dolayısıyla bu yaratılanlar üzerindeki tasarruf hakkının da yalnızca Allah'a ait olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zerae' fiilinin 'yaratmak, çoğaltmak ve yaymak' anlamlarını içerdiğini açıklar. Bu ayette, Allah'ın ekinleri ve hayvanları yaratıp çoğaltması, yani rızık kaynağı kılmasına rağmen, müşriklerin bu nimetleri kendi zanlarına göre paylaştırmalarının çelişkisini ortaya koyar.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Es-Sicistânî, 'nasîb' kelimesinin 'bir şeye ayrılan kısım, hisse' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'nasîben' ifadesi, müşriklerin Allah'ın yarattıklarından keyfi olarak bir pay belirleyip ayırmalarını, yani kendi iradeleriyle bir taksimat yapmalarını ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'nasîb'in 'bir şeyden ayrılan belirli bir miktar' olduğunu ve bu miktarın bazen adaletle, bazen de keyfi olarak belirlenebileceğini açıklar. Ayetteki bağlamda, müşriklerin kendi zanlarına göre, yani adaletsiz ve batıl bir şekilde belirledikleri payı ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'hükm' kelimesinin 'bir şeyi sağlamlaştırmak, bir konuda karar vermek ve yargıda bulunmak' anlamlarına geldiğini belirtir. Ayetteki 'yahkumûne' ifadesi, müşriklerin Allah'ın yaratma ve rızık verme konusundaki mutlak otoritesini hiçe sayarak, kendi batıl inançları doğrultusunda bir 'hüküm' tesis etmelerini ve bu hükmün ne kadar kötü olduğunu vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'hükm' kavramının Kur'an'da genellikle 'Allah'ın mutlak iradesi ve yasası' anlamında kullanıldığını, ancak bu ayetteki gibi bağlamlarda, Allah'ın hükmüne karşı gelen insanların kendi 'yargılarını' ifade ettiğini belirtir. Müşriklerin 'ne kötü hüküm veriyorlardı' ifadesi, onların Allah'ın hükmüne karşı kendi batıl yargılarını koymalarının ahlaki ve dini sapkınlığını gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): El-Kefevî, 'hükm'ün 'bir şeyi diğerinden ayırmak ve bir konuda kesin karar vermek' olduğunu açıklar. Ayetteki 'yahkumûne' fiili, müşriklerin Allah'a ve ortaklarına ayırdıkları paylar konusunda kendi batıl ölçütlerine göre kesin bir ayrım ve karar verdiklerini, ancak bu kararın Allah katında hiçbir geçerliliğinin olmadığını ifade eder.