En'âm Sûresi 52. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'tard' kelimesini bir şeyi bir yerden uzaklaştırmak, defetmek olarak tanımlar. Ayetteki 'tard' ise, Peygamber'in, fakir ve zayıf müminleri, Kureyş'in ileri gelenlerinin talebi üzerine meclisinden uzaklaştırma ihtimaline karşı bir yasaklama olarak kullanılmıştır. Bu, manevi değerin sosyal statüden üstün olduğunu gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'tard' kelimesini 'kovmak' veya 'uzaklaştırmak' olarak açıklar. Ayetteki kullanımı, peygamberin, Allah'a yönelen müminleri, onların dış görünüşleri veya sosyal konumları nedeniyle meclisinden uzaklaştırmasının caiz olmadığını vurgular. Bu, bir tür dışlama ve hor görme eylemini yasaklar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'duâ' kelimesini bir şeyi kendine doğru çekmek veya bir şeye yönelmek olarak açıklar. Ayetteki 'yed'ûne', Allah'a yönelerek O'ndan yardım dilemek, O'na ibadet etmek ve O'nun rızasını talep etmek anlamında kullanılmıştır. Bu, samimi bir kulluk ve teslimiyet halini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'duâ' kavramının Kur'an'da sadece istemek değil, aynı zamanda Allah'a yönelmek, O'na ibadet etmek ve O'nunla iletişim kurmak anlamlarını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'yed'ûne', müminlerin sabah akşam Rablerine yönelerek O'nunla kurdukları sürekli ve samimi bağı ifade eder, bu da onların içsel dindarlıklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vech' kelimesinin asıl anlamının 'yüz' olduğunu, ancak mecazi olarak bir şeyin zatı, özü veya bir amelin yöneldiği hedefi ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'vechehû', müminlerin ibadet ve dualarının tek hedefinin Allah'ın rızası ve hoşnutluğu olduğunu, herhangi bir dünyevi çıkar gözetmediklerini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'vech' kelimesinin Allah'a nispet edildiğinde O'nun zatını, rızasını ve yönünü ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'yurîdûne vechehû', müminlerin tüm amellerini sadece Allah'ın hoşnutluğunu kazanmak için yaptıklarını, samimiyetlerini ve ihlaslarını ortaya koyduğunu açıklar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hisâb' kelimesini bir şeyin miktarını bilmek, saymak ve karşılığını görmek olarak tanımlar. Ayetteki 'hisâbihim', her bireyin kendi amellerinden sorumlu olduğunu ve başkasının hesabının bir diğerine yüklenemeyeceğini ifade eder. Peygamber'in, müminlerin amellerinden sorumlu olmadığı vurgulanır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'hisâb'ın hem dünyevi hem de uhrevi anlamda bir karşılık görme ve sorgulanma olduğunu belirtir. Ayetteki bağlamda, peygamberin, fakir müminlerin amelleri veya sosyal durumları nedeniyle bir sorumluluk taşımadığını, dolayısıyla onları dışlamasının bir gerekçesi olmadığını açıklar. Herkesin hesabı kendine aittir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zulm' kelimesini bir şeyi ait olmadığı yere koymak veya haddi aşmak olarak tanımlar. Ayetteki 'ez-zâlimîn', Allah'a samimiyetle yönelen müminleri dışlayarak onlara haksızlık edenleri ifade eder. Bu, Allah'ın belirlediği adalet ve değer ölçülerine aykırı davranmaktır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'zulm' kavramının Kur'an'da sadece haksızlık etmek değil, aynı zamanda Allah'ın koyduğu sınırları aşmak ve O'nun düzenine karşı gelmek anlamlarını da taşıdığını belirtir. Ayetteki 'ez-zâlimîn', peygamberin, Allah'ın rızasını arayan kullarını dışlaması durumunda, ilahi emre aykırı hareket ederek zulmedenlerden olacağını vurgular. Bu, sosyal adaletsizliğin aynı zamanda ilahi düzene karşı bir ihlal olduğunu gösterir.