Saf Sûresi 7. Âyet

“Vemen azlemu mimmeni-fterâ ‘ala(A)llâhi-lkezibe ve huve yud’â ilâ-l-islâm(i) va(A)llâhu lâ yehdî-lkavme-zzâlimîn(e)” Kim, İslam'a davet olunduğu halde Allah'a karşı yalan uydurandan daha zalimdir? Allah, zalimler topluluğunu hidayete erdirmez.(61/7)

Âlemde tek kurtuluştur İslâm, Getirdi yüce aleyhisselâm, Uyanlar huzur bulur vesselâm, İslâm ile oluşur muhabetullah. “T.B.”

(إِسْلَامِ) İslâm sayısal değerine bakarsak, Elif: 1, Sin: 60, Lam: 30, Elif: 1, Mim: 10 tır. Toplarsak 1+60+30+1+40= 132 dir… 13 ve 2 değerlerini verir.

(13) Hakikat’ül Ahadiyet’ül Ahmediye ve (2) Zâhir ve bâtın dır.

Bu davetin Îslâm ile efendimizin (s.a.v.) şifre sayısı ile zâhir, bâtın yapıldığı sayısal değerden anlaşılmaktadır.

Zâhiri olarak bu davete cevap veren ve sûri İslâm’ın hükümlerine uyan emirleri yapmakla ve nehiylerden kaçınmak ile sevap ve cenneti kazanabilir. Ama rabbleri ile değildir. Cehenneme giden zalimlerden daha iyi durumdadırlar. İyi bi şeydir ama hayalde kaldığından hakikatine ve rabbine ulaşamaz… Yine suri cennette nimetler içinde rablerinden selâm vardır. (36/58) Bâtınlarına zalimlik etmiş ve kendileri ile olan rablerinden haberleri olmamış. Nefsi emmarenin zalimliği altında kalınmıştır. Bu halde hidayete – doğru yola erilmez-gelinmez.

İslâm, İmân, İhsan, İkân kitabından İslâm’ın hakikatini okuyup anlamaya çalışıp nefsi emarenin zalimliğinden, “zaluman cehula” (33/72) yani nefsimiz den cahil olmaya çalışmak kişinin bu dünyadaki en büyük kazancı olacaktır.

“Cibril Hadisi”nde yerini alan “İslâm” kelimesini de bir nezbe açmakta fayda görmekteyim.

İslâm, selâmdan, selâmetten, teslim olmaktan kaynaklanan bir kelimedir. ALLAH’ın birliğine inanmak ve O’na şirk koşmamaktır.

İslam dininin zahiri, “şeriat-ı Muhammedi”; batını ise, “hakikati Muhammedi”dir. İkisini birlikte yürütmek ise, kemalattır.

İslâm aynı zamanda Âdem (a.s.)’dan → Muhammed (a.s.)’a kadar bir semavi sistemin ismidir. Cenâb-ı Hakk; “İbrâhîmiyet” - “Museviyet” - “Îseviyet” - “Muhammediyet” diye ayrı ayrı dinler vazetmemiştir.

Kur’anı Keriym A’li İmran Suresi 3. sûre 19. ayette; inne’d diyne ındellahi’l islamü “Allah’ın indinde (yanında) din İslamdır.” Allah’ın indindeki (yanındaki) din islâm olmakla beraber; acaba kulun indindeki din nedir, nasıldır?

İşte Museviyet, İseviyet vs. dinler bu safhada ortaya çıkmaktadır. Çünkü kul, zahir hali daha kolay benimsemekte ve her kitap sahibi peygambere ayrı bir din ismi yakıştırmaktadır.

Hz. İbrâhîm’in getirdiği “tevhid-i ef’al” hukukunu, Hz. Musa’nın getirdiği “tenzih” hukukunu, Hz. İsa’nın getirdiği “teşbih” hukukunu, Hz. Muhammed’in getirmiş olduğu “tevhid” ve “vahdet” hukukunu, ümmetleri, peygamberlerinin isimlerine izafeten “İbrahimilik”, “Musevilik”, “İsevilik”, “Muhammedilik” olarak isimlendirmişlerdir ve böylece kulların yanındaki dinler ortaya çıkmıştır. Halbuki ALLAH birdir ve ayette belirtildiği gibi indindeki (yanındaki) din de “bir”dir, o da “İslâm”dır.

Hz. Âdem (a.s.) ile başlayan ALLAH’I c.c. bilme ve bulma olgusu; Hz. Muhammed (a.s.). ile kemale erdi; o yüzden son peygamber olmuştur. İlahi sırları zuhura çıkarmış gizli bir şey bırakmamıştır, yeter ki biz kulak, göz, gönül ve akıl ayarlanmızı güzel yapalım, ayan bozuk cihaz gerçekleri yansıtamaz.

Kûr’ân-ı Keriym peygamberler kıssaları ile bir hak yolcusunun “seyr-i süluk”unu nasıl yapacağını çok açık bir şekilde göstermektedir. Bir arif kişinin nezaretinde yeterli sürede 10 - 20 sene arası olabilir, istisnalar hariç, bazen daha kısa veya daha uzun da olabilir.

Kısaca özetlersek; gafletine tevbe edip “mertebei Ademiyyet”te “venefahtü” ile şuurlanmaya başlayan kişi, nefs temizliğine yönelir, kendini anlamaya başlar, Hakk’a teslim olmaktan başka çaresinin olmadığını idrak eder. “Teslimi külli” ile teslim olur, daha sonra vechini (bütün varlığını) Hakk’a teslim eder. Bunun karşılığı “ihsan”dır;

“Cibril hadisi”nde bu olgu çok muhteşem bir şekilde ifade edilmiştir. “Benlik” perdesinin kalkmaya başladığı ilahi zatı müşahedeye dönük oluşumların yer aldığı bir mertebedir.

“Mertebe-i İbrâhîmiyet”te dostluk hullesini giyer gerçek tevhide ulaşır.

“Mertebei Mûseviyet”te eymen vadisinde gerçek tenzihe ulaşır.

“Mertebei Îseviyet”te “Ruhül kuds”ten destek alır.

“Mertebei Muhammediyye” de ise, seyr-i zirveye çıkıp “mi’rac”ını yapar.

Böylece “büyük âyet” olan kendini ve Rabbini müşahede etmiş daha dünyada iken “ruyetullah”a ulaşmış olur. İşte İslâm ALLAH’ın yolunu ilk aşamasından başlatıp zirveye yani zâtına kadar ulaştıran sistemin ismidir. Bu oluşumlar bütün varlıkta da ALLAH (c.c)yü müşahede etmek için düzenlenmiştir.

ALLAH c.c. kendini bildirmeyi diledi ve bilebilecek olan “halife” insanı “halk” etti (yaratma değil) ve onda en geniş ma’nâda zuhur etti.

Bu hakikatleri bilen ayn; bilinen gayr oldu.

Bilen de vechini açtı; bilinen de hicapladı yani perdeledi.

Ne zaman ki bu perdeleri açacağız işte o zaman şu dünya hayatımızın ne kadar değerli bir şey olduğunu anlayacağız.

Hz. Muhammed s.a.v. ve Kûr’ân ile bütün hakikat ortaya konduğundan daha başka bir peygamber ve kitabın gelmesi mümkün değildir. Eğer böyle bir şeyler varsa kökünden yanlış ve aldatmacadır, çünkü Kûr’ân zâttır ve O’na ilave edilecek başka hiç bir şey yoktur, ancak bizim O’nu iyi inceleyip anlamamıza ihtiyacımız vardır.

Bu saha sonsuz bir deryadır, gayemiz o deryadan alınan bir avuç su ile yüzümüzü yıkayıp gözlerimizi Hakk’ın eliyle benliğimizden mehs etmektir. ALLAH’u teâlâ gayretli olanları basar’dan basirete ulaştırsın.

Ehlüllahtan birisine sormuşlar “ALLAH’I görmek mümkün mü?” diye o da cevap vermiş, “ALLAH’I görmemek mümkün mü?” diye.^[53]