A'râf Sûresi 25. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hayat' kelimesinin zıddı 'memât' (ölüm) olan bir varoluş hali olduğunu belirtir. Ayetteki 'tahyevene' fiili, Allah'ın insanlara yeryüzünde bahşettiği, nefes alıp verme, hareket etme ve idrak etme gibi tüm canlılık hallerini kapsayan bir yaşam sürmeyi ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'hayat'ı, 'ölüm'ün zıddı olarak tanımlar ve ruhun bedene taalluk etmesiyle meydana gelen bir durum olduğunu söyler. Ayetteki kullanımı, insanın dünya üzerindeki fiziksel ve ruhsal varoluşunu, yani 'yaşamasını' vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'hayat' kavramının sadece biyolojik bir olgu olmadığını, aynı zamanda manevi bir dirilişi ve Allah'a yönelişi de ifade ettiğini belirtir. Bu ayette ise, daha çok dünya hayatındaki biyolojik ve fiziksel varoluşun bir ifadesi olarak kullanılmıştır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'mevt'i 'hayat'ın zıddı olarak açıklar. Ayetteki 'temûtûne' fiili, insanların yeryüzündeki yaşamlarının bir sonu olduğunu, bedenlerin çürüyüp toprağa karışacağını ve bu dünyanın geçiciliğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'mevt'in farklı türleri olduğunu, ancak genel olarak ruhun bedenden ayrılmasıyla meydana gelen biyolojik ölümü ifade ettiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, dünya hayatının kaçınılmaz sonu olan fiziksel ölümü anlatır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'mevt' kelimesinin Kur'an'da hem biyolojik ölümü hem de manevi ölümü (kalbin ölümü) ifade ettiğini belirtir. Bu ayette ise, 'tahyevene' fiilinin zıddı olarak, dünya hayatının sonu olan fiziksel ölümü ifade etmektedir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'ihrâc' kelimesinin bir yerden başka bir yere çıkarmak anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'tuhrecûne' fiili, mecazi olarak, ölümden sonra diriltilerek kabirlerden çıkarılmayı ve mahşer yerine toplanmayı ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'hurûc'un bir yerden ayrılma ve dışarı çıkma anlamlarını taşıdığını açıklar. Ayetteki kullanımı, kıyamet günü ölülerin kabirlerinden çıkarılarak yeniden hayata döndürülmesini ve hesap için toplanmasını ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'hurûc'un 'duhûl' (girme) kelimesinin zıddı olduğunu ve bir şeyin bulunduğu yerden ayrılmasını ifade ettiğini belirtir. Bu ayette, ölümden sonraki dirilişle birlikte insanların yeryüzünden (kabirlerinden) çıkarılmasını ve ahiret hayatına geçişini anlatır.