A'râf Sûresi 50. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nidâ (نِدَاء) kelimesi, uzaktan çağırmak, seslenmek anlamına gelir. Ayetteki 'nâdâ' fiili, cehennem ehlinin çaresizlik içinde, uzakta olan cennet ehline yüksek sesle yardım çağrısında bulunmasını ifade eder. Bu, sadece bir seslenme değil, aynı zamanda bir yalvarma ve medet umma halidir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Nidâ, 'çağırmak' demektir. Burada cehennem ehlinin cennet ehline 'Bize su verin' diye seslenmesi, onların içinde bulundukları azabın şiddetini ve çaresizliklerini gösterir. Bu, mecazi olarak bir yardım talebi ve yakarıştır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sahib (صاحب) kelimesi, bir şeye sürekli olarak eşlik eden, onunla birlikte bulunan veya ona sahip olan kişi için kullanılır. Ayetteki 'ashâbu'n-nâr' (cehennem ehli) ve 'ashâbu'l-cennet' (cennet ehli) ifadeleri, bu kişilerin ait oldukları yerle ayrılmaz bir bütünlük içinde olduklarını, o yerin sakinleri ve mensupları olduklarını vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Sahib, bir şeye malik olan, onunla arkadaşlık eden veya ona bağlı olan demektir. Kur'an'da 'ashâb' kelimesi, belirli bir mekânın veya durumun sürekli sakinleri veya mensupları için kullanılır. Bu ayetteki kullanımı, cehennem ve cennetin sakinlerini, o mekanlarla özdeşleşmiş hallerini ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İfâda (إفاضة) kelimesi, bir şeyi bolca ve cömertçe akıtmak, dökmek anlamına gelir. Cehennem ehlinin 'efîdû aleynâ mine'l-mâ'' (bize sudan akıtın) talebi, onların sadece su istemekle kalmayıp, büyük bir ihtiyaç ve çaresizlik içinde bol miktarda su talep ettiklerini gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Feyz (فيض) kökünden türeyen 'efîdû', bir şeyin çokça akması, taşması veya bolca verilmesi demektir. Ayetteki bu emir kipi, cehennem ehlinin susuzluktan ve azaptan dolayı duydukları şiddetli ihtiyacı ve cennet ehlinden umdukları cömert yardımı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mâ' (ماء) kelimesi, bilinen sıvıyı ifade eder ve Kur'an'da genellikle hayatın kaynağı, temizlik ve serinlik sembolü olarak geçer. Bu ayette cehennem ehlinin sudan mahrumiyetini ve ona olan şiddetli ihtiyaçlarını vurgular, zira su, azabın hafifletilmesi için temel bir taleptir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'mâ'' (su) kavramı, sadece fiziksel bir madde olmanın ötesinde, yaşamın, bereketin ve ilahi rahmetin sembolüdür. Cehennem ehlinin su talebi, onların sadece fiziksel susuzluğunu değil, aynı zamanda ilahi rahmetten mahrumiyetlerini ve cennet ehlinin sahip olduğu nimetlere duydukları özlemi de yansıtır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Haram (حرم) kelimesi, bir şeyi yasaklamak, erişilmez kılmak veya mahrum etmek anlamına gelir. Ayetteki 'harremehumâ' (ikisini de haram kıldı) ifadesi, Allah'ın suyu ve rızkı, inkarcılara ahirette tamamen yasakladığını, onları bu nimetlerden ebediyen mahrum bıraktığını kesin bir dille belirtir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Tahrim (تحريم), bir şeyi yasaklamak ve onu başkalarına helal kılmamaktır. Bu ayetteki 'harremehumâ' fiili, Allah'ın, inkarcıların dünya hayatındaki tutumları nedeniyle ahirette su ve rızık gibi temel nimetlerden mahrum bırakılmalarının ilahi bir hüküm olduğunu açıklar. Bu, bir ceza ve adaletin tecellisidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Haram kılma eylemi, Kur'an'da genellikle ilahi bir yasağı ve bu yasağa uymayanlar için belirlenen bir sonucu ifade eder. Burada 'haram kılmak', inkarcıların dünya hayatındaki yanlış tercihleri nedeniyle ahiretteki nimetlerden ebediyen men edilmelerini, yani ilahi adaletin bir tezahürünü gösterir.