A'râf Sûresi 66. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): el-Mele', bir topluluğun ileri gelenleri, önde gelenleri ve görüşlerine başvurulan kimselerdir. Ayetteki kullanımı, Hz. Nuh'a karşı çıkan, toplumun söz sahibi ve etkili kesimini ifade eder, onların peygambere karşı ortak bir cephe oluşturduğunu gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Mele', bir topluluğun göz dolduran, heybetli ve saygın görünen kişileri demektir. Bu ayette, kavmin inkarcı liderlerinin, kendi konumlarından güç alarak peygamberi küçümsemelerini ve ona karşı çıkışlarını vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): el-Mele', bir topluluğun en şereflileri ve en üstünleridir. Ayetteki bağlamda, bu kişilerin kendi statülerine güvenerek peygamberin mesajını reddetme cüretini gösterdiklerini ve kendilerini haklı gördüklerini ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Küfr, bir şeyi örtmek demektir. Şer'î anlamda ise, Allah'ın birliğini, peygamberliğini veya dinin temel esaslarını inkâr etmektir. Ayette, kavmin ileri gelenlerinin peygamberin getirdiği hakikati bile bile reddetmelerini, onu örtbas etme çabalarını ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Küfr, Kur'an'da sadece bir inançsızlık durumu değil, aynı zamanda Allah'ın nimetlerine karşı nankörlük ve O'nun ayetlerini bile bile reddetme eylemi olarak da kullanılır. Bu ayette, 'mele''nin peygamberin tebliğine karşı gösterdiği bilinçli ve kasıtlı ret tavrını vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): K-f-r kökü, bir şeyi gizlemek, örtmek anlamından hareketle, hakikati gizlemek ve inkâr etmek anlamını kazanmıştır. Ayetteki 'kefarû' ifadesi, kavmin ileri gelenlerinin peygamberin getirdiği apaçık delilleri görmezden gelerek, hakikati örtme ve reddetme eylemini açıkça ortaya koyar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Sefâhet, akıl ve görüş zayıflığı, hafiflik ve cahillik demektir. Ayetteki 'fî sefâhetin' ifadesi, inkarcıların peygamberi akılsız, düşüncesiz ve mantıksız bulduklarını, dolayısıyla onun söylediklerini ciddiye almadıklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sefeh, hafiflik ve akıl noksanlığıdır. Bu, hem dünyevi işlerde hem de dinî konularda doğruyu idrak edememe durumunu ifade eder. Ayette, inkarcıların peygamberin tebliğini 'sefihçe' bir davranış olarak görmeleri, kendi akıllarını üstün, peygamberinkini ise yetersiz bulduklarını ortaya koyar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Sefeh, aklın hafiflemesi, düşüncenin bozulmasıdır. Ayetteki kullanım, inkarcıların peygamberin mesajını ve davranışlarını akıl dışı, anlamsız ve değersiz olarak nitelendirmelerini, böylece onu itibarsızlaştırma çabalarını yansıtır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Kizb, gerçeğin aksini söylemek, yalan beyanda bulunmaktır. Ayetteki 'minel-kâzibîn' ifadesi, inkarcıların peygamberin Allah'tan getirdiği mesajı ve kendisinin peygamberlik iddiasını tamamen uydurma ve asılsız olarak gördüklerini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kizb, bir şeyin gerçeğe aykırı olduğunu söylemektir. Ayette, inkarcıların peygamberi, Allah adına yalan uydurmakla suçlamaları, onun tebliğinin ilahi kaynaklı olmadığını iddia etmelerini ve böylece insanları ondan uzaklaştırma gayretlerini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'kizb', sadece bir sözün gerçeğe uymaması değil, aynı zamanda Allah'a karşı işlenen büyük bir günah ve O'nun ayetlerini inkâr etmenin bir tezahürüdür. Bu ayette, inkarcıların peygamberi 'yalancı' olarak nitelemesi, onun peygamberlik iddiasını ve getirdiği mesajın ilahi kaynağını tamamen reddettiklerini ifade eder.