A'râf Sûresi 99. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Emn (أمن) kelimesi, kalbin sakinleşmesi ve korkunun gitmesi anlamına gelir. Ayetteki 'Eminu' (أمنوا) fiili, Allah'ın mekrinden emin olmak, yani O'nun azabından veya planından kendilerini güvende hissetmek anlamında kullanılmıştır ki bu, gaflet ve aldanışın bir göstergesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Emn (أمن), korkunun zıddıdır. Bir şeyden emin olmak, onun şerrinden veya olumsuz sonucundan korunmuş olmak demektir. Ayetteki kullanımında, Allah'ın mekrinden emin olmak, O'nun azabının kendilerine ulaşmayacağına dair yanlış bir kanaate sahip olmak anlamına gelir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzitsu, 'emn' kavramının Kur'an'da hem olumlu (güven, emniyet) hem de olumsuz (yanlış bir güven duygusu, gaflet) çağrışımları olduğunu belirtir. Bu ayetteki 'emin olmak', Allah'ın azabına karşı duyulan yersiz bir güveni ve bu güvenin getirdiği gafleti ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Mekr (مكر), birine fark ettirmeden, gizlice zarar vermek veya onu tuzağa düşürmektir. Allah'ın mekrinden kasıt, O'nun kullarına azap indirmesi veya onları helak etmesidir; ancak bu, onların beklemediği bir anda ve şekilde gerçekleşir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Mekr (مكر), burada 'ceza' veya 'azap' anlamında mecazi bir kullanımdır. Allah'ın mekrinden emin olmak, O'nun azabının kendilerine ulaşmayacağına inanmaktır ki bu, Kur'an'da kınanan bir durumdur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mekr (مكر), birini aldatmak veya ona zarar vermek için gizlice plan yapmaktır. Allah'a nispet edildiğinde, bu, O'nun kullarına hak ettikleri cezayı, onların beklemediği bir şekilde ve fark ettirmeden vermesidir. Ayetteki 'Allah'ın mekri', O'nun azabının ansızın gelmesidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'mekr' kelimesinin Kur'an'da genellikle olumsuz bir çağrışım taşıdığını, ancak Allah'a nispet edildiğinde, O'nun adaletinin bir tecellisi olarak, günahkarları cezalandırma planını ifade ettiğini belirtir. Bu, Allah'ın kudretinin ve hikmetinin bir göstergesidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Yâ'menü (يأمن), 'emin olmak' fiilinin muzari (geniş zaman) çekimidir. Ayetteki 'fela ye'menü' (فلا يأمن), Allah'ın mekrinden kimsenin emin olmaması gerektiğini, ancak kaybedenlerin bu yanılgıya düştüğünü vurgular. Bu, bir uyarı ve kınamadır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Emn (أمن) kökünden gelen bu fiil, korkunun zıddı olan güven duygusunu ifade eder. Ayetteki olumsuz kullanımı, Allah'ın azabına karşı duyulan yanlış bir güvenin, sadece helak olacak kimselere özgü olduğunu belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kavm (قوم), bir araya gelmiş, belirli bir amaç veya ortak özellik etrafında toplanmış insan topluluğudur. Ayetteki 'el-kavmu' (القوم), Allah'ın mekrinden emin olan, yani gaflete düşen ve helake sürüklenen belirli bir insan grubunu ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kavm (قوم), genellikle erkekler için kullanılan bir topluluk ismidir. Ayetteki 'el-kavmu' ifadesi, Allah'ın azabından emin olan ve bu yüzden helake sürüklenen, belirli bir zihniyete sahip insan grubunu işaret eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Hasir (خاسر), zarara uğrayan, sermayesini kaybeden demektir. Ayetteki 'el-hâsirûn' (الخاسرون), Allah'ın mekrinden emin olarak kendilerini helake sürükleyen, dünya ve ahiretlerini kaybeden kimseleri ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Husr (خسر) veya husrân (خسران), sermayeyi kaybetmek veya eksiltmek anlamına gelir. Ayetteki 'el-hâsirûn', Allah'ın azabından emin olarak imanlarını ve ahiretlerini kaybeden, böylece en büyük zarara uğrayan kimselerdir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzitsu, 'husrân' kavramının Kur'an'da sadece maddi bir kaybı değil, aynı zamanda manevi ve ebedi bir kaybı ifade ettiğini belirtir. 'Hâsirûn', Allah'ın emirlerine karşı gelerek kendilerini ebedi azaba mahkum eden, dolayısıyla en büyük hüsrana uğrayanlardır.