Kıyâme Sûresi 37. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nutfe' kelimesini 'az miktarda su' olarak tanımlar ve özellikle 'rahimde karar kılan meni' anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'nutfe' kelimesi, insanın başlangıçtaki zayıf ve önemsiz halini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'nutfe'yi 'az su' olarak açıklar ve Kur'an'da genellikle insanın yaratılış maddesi olarak geçtiğini ifade eder. Bu ayette de insanın yaratılışının ilk aşamasını, yani meni damlasını temsil eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'nutfe' kavramının Kur'an'daki kullanımının, insanın başlangıçtaki zayıflığını ve Allah'ın kudreti karşısındaki acizliğini vurguladığını belirtir. Ayetteki 'nutfe', insanın yaratılışındaki ilahi mucizeyi ve Allah'ın her şeye kadir olduğunu hatırlatır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'meniyy' kelimesini 'dökülen su' olarak açıklar ve özellikle cinsel ilişki sonucu erkekten gelen sıvıya işaret ettiğini belirtir. Ayetteki 'meniyy', 'nutfe'nin kaynağını ve dolayısıyla insanın yaratılışının başlangıç maddesini ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'meniyy' kelimesinin 'dökülen, akıtılan su' anlamına geldiğini ve Kur'an'da genellikle insanın yaratılışında rol oynayan sıvı olarak kullanıldığını ifade eder. Bu ayette, 'nutfe'nin 'meniyy'den oluştuğunu vurgulayarak yaratılışın detayına işaret eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'meniyy' kelimesinin Kur'an'da insanın yaratılışının başlangıç maddesi olarak geçtiğini ve bu bağlamda 'nutfe' ile birlikte kullanılarak yaratılışın mucizevi yönünü pekiştirdiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, insanın basit bir sıvıdan nasıl karmaşık bir varlığa dönüştüğünü düşündürür.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Es-Sicistânî, 'yumnâ' fiilinin 'dökülmek, akıtılmak' anlamına geldiğini ve özellikle meninin rahme dökülmesi bağlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki bu fiil, yaratılış sürecinin başlangıcındaki ilahi müdahaleyi ve düzeni gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'yumnâ' fiilinin 'meninin rahimde karar kılması' anlamını taşıdığını ve bu fiilin pasif formda gelmesinin, meninin kendi kendine değil, ilahi bir iradeyle yerleştirildiğini ima ettiğini açıklar. Bu, Allah'ın yaratmadaki mutlak kudretini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): El-Kefevî, 'yumnâ' fiilinin 'takdir edilmek, ölçülmek' anlamlarına da gelebileceğini ve bu bağlamda meninin rahme dökülmesinin belirli bir takdir ve ölçüye göre gerçekleştiğini ifade eder. Ayetteki kullanımı, yaratılışın tesadüfi değil, planlı olduğunu gösterir.