Ve-iżâ kîle lehumu-rke'û lâ yerke'ûn(e)
Onlara, "Rüku edin (namaz kılın)" dendiği zaman rüku etmezler.
Onlara: "Rüku edin" denildiği zaman etmezler.
Mürselât Suresi'nin 48. ayeti, inkarcıların Allah'ın emirlerine karşı direnişini ve kibirlerini rüku etmeme eylemi üzerinden tasvir etmektedir. Ayet, 'rüku' kavramının hem ibadet hem de boyun eğme anlamlarını taşıdığını vurgular.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kavl (قول), bir düşünceyi veya anlamı ifade etmek için kullanılan bir lafızdır. Ayetteki 'kîle' (قِيلَ) formu, söyleyenin kimliğine odaklanmaktan ziyade, söylenen emrin kendisine dikkat çekmekte ve bu emrin ilahi bir kaynak tarafından geldiğini ima etmektedir. Bu, emrin ciddiyetini ve muhatapların buna uymamasının vehametini vurgular.
Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kavl (قول), bir şeyin ifade edilmesi, beyan edilmesi demektir. Ayetteki 'kîle' (قِيلَ) meçhul sigası, emrin kaynağının açıkça belirtilmemesine rağmen, muhataplar için bunun bir emir olduğunu ve bu emre karşı gelmenin bir isyan olduğunu gösterir. Bu, onların ilahi çağrıya karşı direnişini pekiştirir.
İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Rüku (ركوع), belini bükmek ve başı eğmektir. Ayetteki 'irkau' (ٱرْكَعُوا۟) emri, hem namazdaki rüku gibi fiziksel bir ibadeti hem de Allah'a karşı tevazu ve boyun eğmeyi ifade eder. İnkarcıların bunu yapmaması, onların hem ibadetten kaçınmalarını hem de ilahi otoriteye karşı kibirlerini gösterir.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rüku (ركوع), eğilmek demektir. Şeriatta ise namazda bilinen eğilme halidir. Ayetteki 'irkau' (ٱرْكَعُوا۟) emri, sadece fiziksel bir eylem değil, aynı zamanda Allah'ın azameti karşısında acziyetini ve teslimiyetini ifade etme çağrısıdır. Onların bu emre uymaması, Allah'a karşı gösterdikleri direnişin ve büyüklük taslamalarının bir işaretidir.
Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Rüku (rukūʿ), Kur'an'da genellikle secde ile birlikte anılan ve Allah'a karşı mutlak teslimiyetin ve ibadetin bir sembolü olan fiziksel bir eylemdir. Ayetteki 'irkau' (ٱرْكَعُوا۟) emri, sadece bir ibadet çağrısı değil, aynı zamanda Allah'ın iradesine boyun eğme ve O'nun hükmünü kabul etme çağrısıdır. Bu emre karşı gelmek, Allah'a karşı isyanın ve kibirin açık bir göstergesidir.
Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Rüku (ركوع), eğilmek demektir. Ayetteki 'lâ yerkau'n' (لَا يَرْكَعُونَ) ifadesi, onların bu emre karşı gelerek ne fiziksel olarak eğildiklerini ne de manevi olarak boyun eğdiklerini gösterir. Bu, onların inatçılıklarını ve Allah'ın emirlerine karşı direnişlerini mecazi bir dille ifade eder.
Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Rüku (ركوع), tevazu ve boyun eğme anlamı taşır. Ayetteki 'lâ yerkau'n' (لَا يَرْكَعُونَ) ifadesi, onların sadece namazdaki rükudan kaçınmadıklarını, aynı zamanda Allah'ın hükümlerine karşı genel bir itaatsizlik ve kibir içinde olduklarını vurgular. Bu, onların kalplerindeki katılığı ve imana karşı direnişlerini açıkça ortaya koyar.
Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Rüku (rukūʿ) kelimesi, Kur'an'da hem namazdaki fiziksel eğilme hem de Allah'a karşı tevazu ve teslimiyet anlamlarında kullanılır. Ayetteki 'lâ yerkau'n' (لَا يَرْكَعُونَ) ifadesi, inkarcıların bu emre uymayarak hem ibadetten yüz çevirdiklerini hem de Allah'ın otoritesini tanımadıklarını gösterir. Bu, onların inkarlarının ve kibirlerinin somut bir tezahürüdür.
Bu âyetin tefsiri eserlerde henüz eşleştirilmedi.
Eşleştirme tamamlandıkça bu bölüm otomatik dolar.