Ve enzelnâ mine-lmu'sirâti mâen śeccâcâ(n)
(14-16) Taneler, bitkiler, sarmaş dolaş bahçeler çıkaralım diye yağmur yüklü yoğun bulutlardan şarıl şarıl yağmur yağdırdık.
Yoğunlaşmış bulutlardan şarıl şarıl bir su indirdik.
Nebe' Suresi'nin 14. ayeti, Allah'ın kudretini ve rahmetini, yoğun bulutlardan indirdiği bol yağmur aracılığıyla yeryüzüne hayat vermesi üzerinden anlatmaktadır. Ayet, 'mu'sirât' ve 'seccâc' gibi kavramlarla yağmurun kaynağını ve niteliğini vurgulayarak, tabiatın işleyişindeki ilahi düzeni gözler önüne sermektedir.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nüzûl' kelimesinin 'yukarıdan aşağıya inmek' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'enzelnâ' (indirdik) fiili, Allah'ın kudretiyle bulutlardan yağmuru yeryüzüne göndermesini, yani ilahi bir fiili ifade eder. Bu, sadece fiziksel bir iniş değil, aynı zamanda bir lütuf ve ihsanı da içerir.
Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'inzâl'in bir şeyi yüksek bir yerden alçak bir yere bırakmak olduğunu açıklar. Ayetteki kullanımı, Allah'ın 'mu'sirât'tan (bulutlardan) 'mâen seccâcen' (bol suyu) indirmesiyle, yeryüzünün canlanması için gerekli olan ilahi müdahaleyi ve rızkı vurgular.
İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'el-mu'sirât' kelimesini 'yağmur yüklü bulutlar' olarak açıklar. Bu bulutlar, sanki sıkılıp suyu çıkarılıyormuş gibi yağmur boşaltır. Ayetteki bağlamda, bu kelime, yağmurun kaynağı olan bulutların yoğunluğunu ve yağmur bırakma potansiyelini ifade eder.
Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'el-mu'sirât'ı 'yağmur yağdıran bulutlar' olarak tefsir eder ve bu kelimenin mecazi bir kullanım olduğunu belirtir. Sanki bulutlar, bir şeyi sıkar gibi yağmuru boşaltır. Bu, bulutların yağmur verme eylemini canlı bir varlığın eylemine benzeterek, Kur'an'ın edebi gücünü gösterir.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'asr' kökünün 'sıkmak, suyunu çıkarmak' anlamına geldiğini ve 'mu'sirât'ın da 'yağmur yüklü bulutlar' olduğunu belirtir. Bu bulutlar, içlerindeki suyu sıkıp dışarı akıtır gibi yağmur boşaltır. Ayetteki kullanımı, bulutların yağmur üretme kapasitesini ve bu kapasitenin ilahi bir düzenin parçası olduğunu vurgular.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'mâ'' kelimesinin bilinen su anlamına geldiğini ve Kur'an'da genellikle hayatın kaynağı olarak zikredildiğini belirtir. Bu ayetteki 'mâen seccâcen' ifadesi, sadece su değil, aynı zamanda bol ve bereketli bir suyu ifade ederek, yeryüzüne hayat veren ilahi lütfu vurgular.
Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'mâ'' kavramının Kur'an'da sadece fiziksel bir madde olmanın ötesinde, hayatın ve bereketin sembolü olarak kullanıldığını belirtir. Nebe' 14'teki 'mâen seccâcen' ifadesi, bu sembolik anlamı pekiştirerek, suyun yeryüzündeki tüm canlılar için vazgeçilmez bir nimet olduğunu gösterir.
Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'seccâc' kelimesini 'bolca akan, dökülen' olarak açıklar. Bu ayetteki 'mâen seccâcen' ifadesi, yağmurun sadece düşmekle kalmayıp, aynı zamanda bol miktarda ve sürekli bir şekilde aktığını, böylece yeryüzünü doyurduğunu ve canlandırdığını vurgular.
Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'secc' kökünün 'suyun bolca akması' anlamına geldiğini belirtir. 'Seccâc' ise bu akışın şiddetli ve sürekli olduğunu ifade eder. Ayetteki kullanımı, Allah'ın indirdiği yağmurun sadece bir miktar değil, aynı zamanda yeryüzünü yeşertmeye yetecek kadar bol ve bereketli olduğunu gösterir.
Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'seccâc' kelimesinin 'bol ve şiddetli bir şekilde akan' anlamını taşıdığını ve Kur'an'da genellikle yağmurun bereketli ve hayat verici yönünü vurgulamak için kullanıldığını belirtir. Nebe' 14'teki bu ifade, yağmurun yeryüzüne getirdiği bolluğu ve canlılığı semantik olarak güçlendirir.
Bu âyetin tefsiri eserlerde henüz eşleştirilmedi.
Eşleştirme tamamlandıkça bu bölüm otomatik dolar.