Abese Sûresi 5. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ğınâ (غنى) kelimesi, ihtiyaçların giderilmesi ve kişinin kendisini başkasına muhtaç hissetmemesi anlamına gelir. İstığnâ (استغنى) ise, bu durumu talep etmek veya bu hale bürünmek demektir. Ayetteki kullanımıyla, kişinin Allah'ın hidayetine veya peygamberin öğüdüne ihtiyaç duymadığını zannetmesi, kendini yeterli görmesi kastedilir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Ğınâ, zenginlik ve yeterlilik demektir. İstığnâ fiili, kişinin kendisini bir şeye karşı müstağni görmesi, yani ona ihtiyaç duymamasıdır. Ayetteki 'menistağnâ' ifadesi, dünya malına veya kendi görüşlerine güvenerek Allah'ın davetine sırt çeviren, kendini hidayete muhtaç görmeyen kimseyi anlatır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İstiğna kavramı, Kur'an'da genellikle olumsuz bir bağlamda, Allah'a karşı kibir ve kendini yeterli görme anlamında kullanılır. Bu, kişinin Allah'ın lütfuna ve rehberliğine ihtiyaç duymadığını düşünmesi, dolayısıyla O'na karşı bir tür bağımsızlık ilan etmesidir. Abese Suresi'ndeki kullanımında, peygamberin tebliğine karşı takınılan bu tavır, manevi bir körlüğü ifade eder.