Mutaffifîn Sûresi 15. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kelâ (كَلَّا), bir şeyi kesin olarak reddetmek ve azarlamak için kullanılan bir edattır. Bu ayette, inkarcıların kalplerinin paslanmadığı veya günahlarının önemsiz olduğu yönündeki zımni iddialarını şiddetle reddeder ve onların asıl akıbetlerine dikkat çeker.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Kelâ (كَلَّا), hem 'hayır' anlamında bir ret edatı hem de 'gerçekten, kesinlikle' anlamında bir tekit edatı olarak işlev görebilir. Bu ayette, önceki ayetlerdeki inkarcıların durumuna ilişkin yanlış algıları kesin bir dille reddetmek ve ardından gelecek olan mahrumiyetin kesinliğini vurgulamak için kullanılmıştır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rab (رب), terbiye eden, bir şeyi kademe kademe kemale erdiren demektir. Allah için kullanıldığında, yaratma, rızık verme, yönetme ve hükmetme gibi tüm ilahi sıfatları kapsar. Ayette 'Rablerinden mahrum kalmak', O'nun rahmetinden, lütfundan ve rüyetinden uzak kalmayı ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'Rab' kavramı, sadece yaratıcı değil, aynı zamanda sürekli olarak varlıkları besleyen, koruyan ve yöneten bir Tanrı imgesini çizer. Bu ayette 'Rablerinden mahrum kalmak', bu ilahi besleme, koruma ve rehberlikten tamamen koparılma durumunu, yani ilahi gazaba uğramayı sembolize eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rab (رب), malik, seyyid, mürebbi ve muslih anlamlarına gelir. Allah için kullanıldığında, O'nun mutlak egemenliğini ve kulları üzerindeki tam yetkisini ifade eder. Ayetteki mahrumiyet, bu mutlak egemenliğin tecellilerinden, özellikle de rahmet ve lütuf tecellilerinden uzak kalmayı anlatır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Yevm (يَوْم), belirli bir zaman dilimini ifade eder. 'Yevmeizin' (يَوْمَئِذٍ) ise, 'o gün' anlamına gelir ve genellikle Kur'an'da kıyamet gününe, hesap gününe veya belirli bir olayın gerçekleştiği zamana işaret eder. Bu ayette, inkarcıların Rablerinden mahrum kalacakları kesin ve belirli bir zaman dilimini, yani ahiret gününü belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Yevmeizin (يَوْمَئِذٍ), 'o gün' demektir ve Kur'an'da genellikle ahiret hallerini anlatırken kullanılır. Bu ifade, mahrumiyetin gerçekleşeceği zamanın kesinliğini ve önemini vurgular, böylece okuyucunun dikkatini o büyük güne çeker.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hacb (حَجْب), bir şeyi diğerinden ayıran perde veya engel demektir. 'Mahcûbûn' (مَحْجُوبُونَ) ise, perdelenmiş, engellenmiş olanlar anlamına gelir. Bu ayette, inkarcıların Allah'ın rüyetinden, rahmetinden ve lütfundan mahrum bırakılacaklarını, yani O'nunla aralarına bir perde çekileceğini ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Hacb (حَجْب), bir şeyi görmekten veya ona ulaşmaktan alıkoymaktır. 'Mahcûbûn' (مَحْجُوبُونَ) kelimesi, onların Rablerinin cemalini görmekten ve O'nun rahmetine nail olmaktan men edileceklerini, yani ilahi lütuftan tamamen uzaklaştırılacaklarını gösterir. Bu, ahiretteki en büyük cezalardan biridir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hacb kökünden türeyen 'mahcûbûn' (مَحْجُوبُونَ), Kur'an'da genellikle ilahi rüyet ve rahmetten mahrum kalma anlamında kullanılır. Bu ayette, inkarcıların dünya hayatındaki küfürleri ve günahları sebebiyle ahirette Allah'ın lütfundan ve cemalinden perdelenecekleri, yani en büyük nimetten yoksun bırakılacakları vurgulanır.