Esmâ 33
Mânâ ve Kur'an'da Geçişi
Kudretine Rağmen Cezalandırmada Acele Etmeyen
Mânâ. el-Halîm, Allah'ın esmâ-i hüsnâsından olup, kudreti yettiği halde âsi ve günahkâr kullarını cezalandırmada acele etmeyen, onlara tövbe ve yöneliş için mühlet tanıyan, teennî ve yumuşaklıkla muamele eden demektir. Dil âlimleri, kelimenin iki temel anlamına dikkat çeker: Birincisi, cezalandırmaya gücü yeterken bunu yapmamak; ikincisi ise cezayı tamamen kaldırmak yerine, gelişmelere göre erteleyerek hareket etmektir. Bu isim, Allah'ın gazabının rahmetini geçmediğini, O'nun kaba ve isyankâr davranışlar karşısında hemen öfkelenip harekete geçmediğini ifade eder.
Etimoloji. İsim, Arapça ح-ل-م (h-l-m) kökünden gelen ve “sabırlı ve temkinli olmak, akıllı ve ağır başlı davranmak” anlamlarına gelen hilm mastarından türemiş bir sıfattır. Hilm, aceleciliğin ve fevrîliğin zıddı olarak, olaylar karşısında akıl ve sükûnetle hareket etme erdemini belirtir.
Kur'an-ı Kerîm'de el-Halîm. Halîm ismi Kur'an'da on beş defa geçer. Bu ayetlerin on birinde doğrudan Allah'a nispet edilmiştir. Allah için kullanıldığı yerlerde tek başına zikredilmez; anlamını zenginleştiren ve açıklayan başka isimlerle birlikte gelir:
- Altı ayette, kulların günahları karşısında Allah'ın aceleci davranmayıp onlara dönüş yapma fırsatı tanıdığını belirten el-Gafûr (çok bağışlayan) ismiyle birlikte anılır (örn. Bakara 2/235; Âl-i İmrân 3/155; Fâtır 35/41).
- Üç ayette, Allah'ın her şeyi hakkıyla bildiğini ancak bu bilgisine rağmen kullarına sabır ve teennî ile muamele ettiğini vurgulayan el-Alîm (her şeyi bilen) ismiyle kullanılır (örn. Nisâ 4/12; Hac 22/59).
- Bir ayette, kullarının ibadet ve harcamalarına muhtaç olmadığını, buna rağmen onların güzel davranışlarını hoşgörüyle karşıladığını ifade eden el-Ganî (çok zengin, muhtaç olmayan) ismiyle zikredilir (Bakara 2/263).
- Bir ayette ise, yapılan iyilikleri bazı eksikliklerine rağmen fazlasıyla ödüllendirdiğini gösteren eş-Şekûr (az amele çok sevap veren) ismiyle birlikte yer alır (Tegābün 64/17).
Anlamca yakın isimler. Afüv, Gaffâr, Gafûr, Tevvâb (bağışlama ve tövbeyi kabul etme yönüyle); Habîr, Muhsî, Vâsi' (bilgi ve kuşatıcılık yönüyle); Kādir, Kavî, Metîn, Muktedir (kudret yönüyle) ve Sabûr (sabır yönüyle).
İtikadî çerçeve ve kula yansıması. el-Halîm ismi, ilâhî adaletin ve rahmetin işleyişine dair derin bir kavrayış sunar. Allah'ın cezayı ertelemesi, bir acizlik veya habersizlik değil, aksine kâmil bir kudretin ve engin bir hikmetin tezahürüdür. Zira cezalandırmada acele etmek, genellikle fırsatı kaçırma korkusu taşıyan varlıkların özelliğidir. Hiçbir şey O'nun iradesine engel olamayacağı için Allah, bu tür bir acelecilikten münezzehtir. Bu ilâhî teennî, insanın irade hürriyetinin ve sorumluluğunun temelini oluşturur; kullara günahlarından dönme ve kendilerini düzeltme imkânı tanır. Nitekim Kur'an, eğer insanlar yaptıkları her kötülük sebebiyle anında cezalandırılsaydı yeryüzünde hiçbir canlının kalmayacağını belirtir (Nahl 16/61; Fâtır 35/45).
Bu ismi idrak eden mü'min, Allah'ın kendisine ve diğer varlıklara tanıdığı mühletin farkına varır. Günah işlediğinde ümitsizliğe kapılmaz, tövbe kapısının daima açık olduğunu bilir. Başkalarının hataları karşısında daha sabırlı, affedici ve yumuşak huylu olmaya çalışır. Allah'ın hilm sıfatının, zalimi hemen cezalandırmadığı gibi mazlumun duasını da hemen kabul etmeyebileceğini; her şeyin ilâhî bir nizam ve takdir içinde işlediğini anlar. Bu anlayış, kişiyi hem ilâhî rahmete umut bağlamaya hem de ilâhî adaletin eninde sonunda tecelli edeceği bilinciyle yaşamaya sevk eder.
Kaynaklar: TDV İslâm Ansiklopedisi — "Halîm" maddesi
Şerh
Kaynak: Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 1), s. 164 — M. Nusret Tura (düz. Terzioğlu Murat Deruni)
EL-HALÎM
Kullarına karşı yumuşak davranan, gazaplı ve celâlli davranmayan demektir. Ufak tefek kabahatlerde bile anamız, babamız, hocamız bizi paylar. Fakat kabahat olduğunu tahmin edemediğimiz hususlarda bilhassa büyüklerimizin mülayim ve halim muameleleri Cenâb-ı Allah'ın hüviyyetinin en ufak bir kısmıdır, bu tecelli İnsân-ı Kâmillerde daha derin ve daha geniştir.
Bu âlemde Hakk'ın gazabını biliyoruz, tarihlerde okuduk, dayanılmaz derecede korkunç seslerle birçok kavim helak olmuştur. Gök gürültüsünün hali, şimşeklerin manzarası tüyleri ürpertir Yangınlar, harpler, çığlar, dolular, heyelanlar hep hilmiyetinin mukabili olan gazap alametleridir.
İnsanlar ne kadar kendilerini kuvvetli hissederlerse etsinler, tabiatın esiri olmaktan kurtulamazlar.
Hilmiyet, yumuşak olmak demektir. Bu kapıdan Hakk'a vasıl olan kullar da vardır. Meşrep meselesidir. Kimi celâlli ve heybetli olur, kimi halim ve selim olur.
Toprak ne kadar verimli ise halim kimseler de o kadar verimlidir. Birçok hazineler toprakta bulunduğu gibi, bu kimselerin gönülleri de menba-ı esrar-ı ilâhidir. Bu hal bir görüş ve anlayış meselesidir.
Halim kimse bilir ki her mahluk Hakk'ın mazharıdır. Şu köhne arz, taşıyla, toprağıyla, ateşiyle, havasıyla bir cevherdir. Onlarda bîr gizli kuvvet vardır. İnsandaki daha mükemmeldir ve bir de her şeyi hatta en küçük mesele olan kendi varlığını idrak kabiliyeti vardır ki sonsuz olan sırrımızı idrak ettiğimiz an, ebedî varlığımızı anlamış oluruz. Gayesine ulaşan her şey aksine intikal eder. Su ısınmakta nihayetine erdiği zaman buhar olduğu gibi, su soğumakta nihayete erdiği zaman buz olur. İnsan da büyür büyür, sonra zaafa uğrar küçülür, nihayet varken yok olur.
İnsanın kendi varlığı, Hakk'ın varlığına delildir. Ziyanın güneşe delil olduğu gibi insan da hazreti Allah'a ayine düşmüştür. Yahut gönül aynasından yine kendini görmüştür. Niçin? Demişler.
Mir'at-ı Muhammed'den Allah görünür dâim
Halim kimseler, her neye baksa eserden müessire intikal ederek yaradanı görür; nakşa bakar, nakkaşı görür; resme bakar, ressamı görür; binaya bakar mimarı görür. Arif inşan hilm göstermesin de ne yapsın? Kime serseri davransın? Kime kafa tutsun? Hepsi yaratıcının mahluku...
Zira yumuşak huylu atın çiftesi pektir.
diye Ziya Paşa'nın bir nasihati meşhurdur.
Herkes kendi küpündeki malı satar. O baştan ayağa bal olmuştur, sirke satamaz ki…
Ana-baba çocuklarına terbiye müddetince sert davranırlar. Fakat torunlarına daha şefkatlidirler. Aradaki yaş farkı uzamıştır. Dedenin babası daha da mülayimdir. Halimdir. Hem de en büyüğümüz Allahü Teâlâ Hazretleri merhametlilerin merhametlisi, şefkatlilerin şefkatlisi dir. Hilmiyet ve yumuşaklık ma’nevî olgunluğa delalet eden bir vasıftır. Allah'ın hilmiyetine muadil hilmiyet yoktur.
Bulunmaz hoş görüde bir eşi,
Habibinin kırıldığında dişi,
Onları hoş gören HALİYM'dir ancak.
Füsûs ve Mesnevî Işığında
Ahmed Avni Konuk'un Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Terzibaba'nın Füsûsu'l-Hikem dersleri ve külliyatı ışığında derlenmiştir.
Mesnevî-i Şerîf'te el-Halîm
Mesnevî şerhlerinde el-Halîm ismi, günah işleyen kula karşı ilâhî şefkatin ve müsamahanın bir tecellîsi olarak ele alınır. Kulun hatası karşısında ona şefaat eden, Cenâb-ı Hakk’ın hilmi, yani Halîm ismidir. Bu ismin tecellîsi, günahın hemen cezalandırılmasını önler ve böylece Gaffâr (Çok Bağışlayan) isminin hükmünün ortaya çıkmasına zemin hazırlar.
Ancak Hakk'ın hilmidir ve Halîm ism-i şerîfidir. İşte bu sıfat-ı hilm ve ism-i Halîm, günahkârlara karşı şefâat kapısını açmıştır. Zîrâ o günâhın kuldan zuhûru ayn-ı sâbitesinin ve isti'dâdının îcâbındandır; ve ayn-ı sâbite ism-i ilâhînin sûret-i ilmiyyesidir. Binâenaleyh Gaffâr isminin hükmü zuhûra gelmek için abdden günah sudûru lâzım gelmiştir; ve o günah sudûr edince Hakk'ın Halîm ism-i şerîfi ızhâr-ı faaliyet edip Hak onu settârlığı ile setr buyurur; ve eğer abd istiğfâr ederse Hak Teâlâ onu mağfiret eder.
— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 10
Cilt 8'deki şerhte ise el-Halîm, Hakk’ın “gayret”inin altında gizli bir sıfat olarak açıklanır. Gayret, ilâhî isimlerin farklı tecellîlerinden kaynaklanan bir tür koruma ve kıskanmadır. Herkesin her sırrı anlamaya ve kabullenmeye gücü yetmez. İşte Halîm ismi, bu farklılıkları ve eksiklikleri gözeten bir terbiye edicidir. Kullarını aceleye getirmeden, her birinin kendi kabiliyetine göre yavaş yavaş olgunlaştırır. Eğer bu hilm olmasaydı, varlık âlemindeki farklılıklar ve çeşitlilikler yok olurdu.
Zîrâ gayret, gayriyetden zâhir olur ve bu gayretin altında da "Halîm" ism-i şerîfinin iktizâsı olarak gizli bir hilmi vardır ki, bu hilim muktezâsınca, kullarını isti'dâdlarına göre yavaş yavaş terbiye buyurur. Ve eğer O'nun gayreti, isti'dâdı nâkıs olanlardan esrâr-ı ilâhiyyesini setr etmese Hakîm isminin eseri zuhûra gelmezdi. Ve Hakîm ve Halîm isimleri ise, "teklîf-i mâ-lâ-yutâk"a müsaade buyurmaz. Ve eğer Halîm ism-i şerîfi olmasa idi, âlemin gayriyet libâsını yakar idi.
— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 8
Bu ismin bir diğer yönü de Cenâb-ı Hakk’ın, kullarının kötü amellerini bildiği hâlde onları hemen ortaya döküp rezil etmemesidir. Eğer hatalar ifşa edilmiyorsa, buna engel olan, O’nun sonsuz hilmidir.
Füsûsu'l-Hikem'de el-Halîm
Kelime-i Muhammediyye şerhinde, varlıkların kendi özlerindeki kemâle nasıl ulaştıkları anlatılırken el-Halîm ismine değinilir. Her bir varlık, kendi Rabb’i olan el-Halîm tarafından, taşıyabileceği ölçüde, yavaş yavaş ve yumuşaklıkla terbiye edilir. Bu ilâhî lütuf, eğer bir anda ve şiddetle gelseydi, hiçbir varlık buna dayanamazdı.
Ve burada Rabb'in bu iki isim ile zikrinin sebebi budur ki: Her bir "ayn”a isti'dâdında meknûz olan kemâlâtı Rabb-i Halîm'i cânibinden ânen-fe-ânen rıfk ile ve yavaşlıkla kader-i ma'lûm üzere nâzil olur. Eğer şiddetle ve def'î olarak nâzil olsa idi, o “ayn”ın ona tahammülü olmazdı. Ve kezâ Rabb-i Gafûr her bir “ayn”ın nekāyis ve zulmet-i imkâniyyesini setreder. İşte her bir şeyin Rabb-i Halîm ve Gafûr'una, kendisine mahsûs hamdiyle tesbîhi bulunduğu için, biz bilcümle eczâyı âlemin tesbîhini, bi- rer birer, ale't-tafsîl bilemeyiz.
— Kelime-i Muhammediyye
Terzibaba Külliyatında el-Halîm
Terzibaba’nın eserlerinde el-Halîm ismi, hem ilâhî bir sıfat hem de sâlikin seyr yolunda kuşanması gereken bir ahlâk olarak geçer. Ra'd Sûresi tefsirinde, Hakk’ın inkârcılara hemen ceza vermeyip mühlet tanıması el-Halîm isminin bir tecellîsi olarak açıklanır. Bu mühletin sonunda ise el-Adl ismiyle mutlak adalet yerini bulur.
Bir Sâlikin Seyr Yolu Hikâyesi’nde, affetmenin ve yumuşak huylu olmanın Allah katındaki değeri vurgulanır. Kulun Halîm ismiyle ahlâklanması, manevî yolculuğunun bir parçasıdır. Nitekim Kur’ân’da Hz. İbrahim ve Hz. İshak gibi peygamberler bu özellikleriyle övülmüştür. Kelime-i İshâkiyye şerhinde de Hz. İshak’a daha doğmadan “halîm bir oğul” müjdesi verildiği hatırlatılır.
فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ 37/101-“Bunun üzerine Onu Halîm bir oğul ile müjdeledik.” İbrahim için de söylüyorlar İshak için de söylüyorlar, böylece inkıyad ve teslimde ala olan koçun nefsi İshak’a fidye olması münasib oldu. Nasıl ki İshak (a.s.) inkıyad etti boyun eğdi teslim oldu, babası söylediği zaman hakkın emri böyledir dediği zaman boyun eğdi, ne dedi “Onu Halîm bir oğul ile müjdeledik.” İshak’ın (a.s.) vasfını belirtiyor. Daha gelmeden evvel, halim, selim, yumuşak diye.
— TB. Kelime-i İshâkiyye
Meâric Sûresi tefsirinde ise bu ahlâka ulaşmanın bir alâmeti anlatılır: Nefis, dünyevî dostlarla (hamîm) oyalanmayı bırakıp yumuşak huylu (halîm) hâle geldiğinde Hakk’ı bulmaya yönelir. O mertebede artık geçici dostlar değil, yalnızca el-Halîm olan Hakk vardır.
Değerlendirme
El-Halîm, Cenâb-ı Hakk’ın kullarına karşı aceleci ve cezalandırıcı değil, sabırlı ve müsamahalı olduğunu bildiren bir isimdir. Bu hilm, günahkârın hemen rezil edilmesini önler, ona tövbe için bir mühlet tanır.
İnsan için Halîm ismiyle ahlâklanmak, manevî yolculuğun önemli bir adımıdır. Bu, haksızlıklar ve zorluklar karşısında öfkeye kapılmadan yumuşak huyla mukabele etmeyi, affedici olmayı ve başkalarının seviyesine inerek onlarla iletişim kurmayı gerektirir. Bu hâl, peygamberlerin de övülen bir vasfı olarak karşımıza çıkar.