İçeriğe atla
Esmâü'l-Hüsnâ

Esmâ 43

الْكَرِيم

Kerîm

KERİYM'dir atası boldur onun,Keriymi bulmassan ne olur sonun,Lûtfuna koş benliğinden soyun,Cömertlerin cömerdi KERİYM'dir ancak.

Mânâ ve Kur'an'da Geçişi

Cömert, Değerli ve İkram Sahibi

Mânâ. el-Kerîm, Allah'ın esmâ-i hüsnâsından olup "her türlü iyiliğin, cömertliğin ve şerefin kaynağı olan, karşılıksız ve bolca ikram eden" demektir. Kelime, temel olarak cömertlik, değer ve şerefle ilgili tüm övgüye lâyık vasıfları içerir. Allah'a nispet edildiğinde "lutuf ve ihsanda bulunma" anlamı öne çıkar. Ebü’l-Kāsım ez-Zeccâcî, kerîm isminin manasını üç noktada özetler: cömert olan, övgüye lâyık bütün vasıfları kendinde toplayan ve cezayı hak edenleri affedip bağışlayan.

Etimoloji. İsim, Arapça ك-ر-م (k-r-m) kökünden gelen ve "cömert olmak, iyi, ahlâklı, asil ve değerli olmak" anlamlarına sahip kerem (veya kerâmet) mastarına dayanır. Kerîm kelimesi bu kökten türeyen ve "yaratılıştan cömert olan, insanın şerefiyle bağdaşmayan her türlü kusurdan arınmış bulunan" manasında bir sıfattır.

Kur'an-ı Kerîm'de el-Kerîm. Kerem kavramı, bazı kıraat farklılıkları dikkate alındığında, Kur'an'da yaklaşık on yerde Allah'a nispet edilir. Ancak "el-Kerîm" ismi, diğer bazı isimler gibi Allah'a doğrudan ve tek başına izafe edilmez. Genellikle başka kelimelerle birlikte kullanılır:

  • Kerîm ismi, iki âyette "rab" kelimesiyle bağlantılı olarak geçer.
  • Mü'minûn sûresinin 116. âyetindeki "rabbü’l-arşi’l-kerîm" (O şerefli arşın Rabbi) ifadesinde yer alan kerîm kelimesini, "rab" kelimesinin sıfatı olarak kabul eden kıraate göre bu isim, Kur'an'da üç defa Allah'a nispet edilmiş olur.
  • Bir âyette "en keremli, en cömert" anlamındaki ism-i tafdîl formu olan Ekrem (Alak 96/3) ve iki âyette "ikram sahibi" manasındaki zü'l-ikrâm (Rahmân 55/27, 78) sıfatları Allah için kullanılır.

Ayrıca Kerîm ismi, hem İbn Mâce hem de Tirmizî tarafından rivayet edilen esmâ-i hüsnâ listelerinde yer alır. Hadislerde de çeşitli fiil kalıplarıyla Allah'ın keremi vurgulanır.

Anlamca yakın isimler. Alî, Kuddûs, Hamîd (zâtî isimler olarak); Afüv, Gafûr, Halîm (fiilî isimler olarak).

İtikadî çerçeve ve kula yansıması. Kerîm ismi, Allah'ın hem zâtî (özüyle ilgili) hem de fiilî (eylemleriyle ilgili) sıfatlarını kapsar. "Her türlü kusurdan münezzeh olup bütün övgü niteliklerine sahip olması" yönüyle zâtî; "lutuf ve ihsanda bulunması, affedip bağışlaması" yönüyle fiilî bir isimdir. Gazzâlî, bu ismin derinliğini şöyle açıklar: Kerîm, gücü yeterken affeden, vaadini mutlaka yerine getiren, lütfunu beklentilerin ötesinde gerçekleştiren, kime ne kadar verdiğinin hesabını tutmayan, kendisine sığınanı asla yüzüstü bırakmayan ve kullarını aracı ve şefaatçilere muhtaç kılmayandır. Bu ismi idrak eden bir mü'min, Allah'ın cömertliğinin ve lütfunun sınırsız olduğunu anlar. Varlık ve imkanların gerçek sahibinin O olduğunu bilir, elindekilerin bir emanet olduğu bilinciyle hareket eder. Sadece O'na yönelir, O'ndan ister ve O'na sığınır.

Kaynaklar: TDV İslâm Ansiklopedisi — "Kerîm" maddesi · Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât.

Şerh

Kaynak: Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 1), s. 182 — M. Nusret Tura (düz. Terzioğlu Murat Deruni)

EL-KERÎM

Sebebsiz, vesilesiz, istemeden verici.

İşte büyüklük, lütufkârlık böyle olur. Hem yarat, hem de istemeden, hiçbir sebebe istinat etmeden ver. Namütenahi ver.

Bir Rab, bir Allah daha var mıdır ki bu kadar verici olsun. Biz ne kadar cömert olursak olalım yine o Kerîm olan zâtın yakınlarına bile gelemeyiz.

Bir kısım halk ölümden bekler. Yukarıda aşikâr ettiğim ölünün, bir ruhu vardır bir de cesedi. Ruhu, âlem-i ervaha gitti, aslı orasıydı. Ceset topraktan yaratılmıştı, o da toprağa gitti. Müsbet ve menfî teller birleşmeyince ışık şerara olmadığı gibi ruh ile ceset birleşmedikçe, ayrı durdukça bir faide ve zararı olmaz. Onun için ölümden ne beklenir? Hayatta iken ölmüş dirilmiş abidliğe iltihak etmişse o başka. Ondan herşey beklenebilir.

Bu itibarla peygamberler ve evliya hazeratı da ölü gibi ruhları cesetlerinden ayırmışlardır ama daima üzerimizde dolaşan ruhaniyatlarından, melekî kuvvetlerinden bir irşat beklenebilir. Fakat horoz gibi olan bir adamdan ne beklersiniz? O öldüğü anda ruhu horoz arkadaşları ile kümes kümes dolaşır. Ondan ne beklerse ancak horozlar bekler. Başka lisan bilmezler, o da insan kıyafetinin sona ermesinden sonra.

Bir tahta, altın veya gümüş çubuktan bir haç yaparlar, onun karşısına geçerler, medet umarlar. Yahut "onu sen yarattın”, adına tahta iken Îsâ diyorsun, peki tahtadan yaptığın Îsâ diye isimlendirdiğin şeye nasıl taparsın. Ondan ne beklersin? Taparsan canlı ve kâmil bir insâna tap ki, onun gönlü âlemlerin yaradanının nazargâhıdır. Ölü değildir, ebedî hayat verilmiştir. Seni de o sonsuzluğa götürerek ölmezlerden yapabilir.

Gerçi her gönülden yana bu Hakk'ın rahatının hazinesine yol vardır. Fakat o yol çok kimselerde duvarlarla, çukurlarla geçilmez bir hâl almıştır. Oradan kendi zâtına, zâtından Hakk'ın zâtına varamazsın. Evvelâ o kâmil insânın gönlünden onun zâtına varmayı öğren, sonra elbirliği ile senin gönlünün tesviye-i turâbiyesi yapılır.

Zât-ı Hakk 'ı anla zâtındır senin
Hem sıfât hep sıfâtındır senin
Sen seni bilmek necatındır senin
Gayre bakma sende iste sende bul
KERİYM' dir atası boldur onun,
Keriymi bulmassan ne olur sonun,
Lûtfuna koş benliğinden soyun,
Cömertlerin cömerdi KERİYM'dir ancak.
Cilt 1 kitabının tamamını oku

Füsûs ve Mesnevî Işığında

Ahmed Avni Konuk'un Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Terzibaba'nın Füsûsu'l-Hikem dersleri ve külliyatı ışığında derlenmiştir.

Mesnevî-i Şerîf'te el-Kerîm

Mesnevî şerhlerinde el-Kerîm ismi, Cenâb-ı Hakk'ın karşılık beklemeyen, lütfu ve cömertliği sonsuz olan yönünü ifade etmek için kullanılır. Bu cömertlik, özellikle değersiz ve kusurlu görüneni kıymetlendirmesinde, günahları bağışlayıp iyiliğe çevirmesinde ve ümitsizliğe düşen kuluna yeniden umut vermesinde kendini gösterir. Ahmed Avni Konuk, 11. ciltteki şerhinde, Hakk'ın kereminin, yaşlılık sebebiyle kimsenin dönüp bakmadığı bir bedeni bile cennet gibi paha biçilmez bir karşılıkla satın alması olduğunu belirtir.

Ya'ni, Kerîm olan Hak Teâlâ hazretlerinin ind-i ilâhîsinde hiçbir kalp ve battâl reddolunmuş değildir. Nitekim sûre-i Zümer'de قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (Zümer, 39/53) ya'ni "Ey Resûlüm! De ki: Ey nefisleri üzerine israf eden kullarım! Allah'ın rahmetinden ümîdinizi kesmeyin! Muhakkak Allah günahların hepsini mağfiret eder. Zîrâ o Rahîm olan Gafûr'dur." Binâenaleyh Hak Teâlâ'dan kalp ve battâl kulların bile ümîdlerini kesmemeleri lâzım gelir. Zîrâ eğer Hak Teâlâ hazretlerinin kulların nefislerini ve emvâlini cennet mukābilinde satın almaktan kasdı, fâide ve kâr etmek değildir, mahzâ kerem ve ihsânına vesîle olmak içindir.

— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 11

Hakk'ın keremi o kadar geniştir ki, sadece kusurları örtmekle kalmaz, aynı zamanda onları güzelliklere dönüştürür. 10. ciltteki bir şerhte bu durum, bir ayete göndermeyle şöyle açıklanır:

"Kerîm olan Allah'ım her ne fenâlık yaptım ise bunları tarafımdan yapılmamış addetti; ve yapmamış olduğum tâatleri ve iyilikleri nâmıma yapılmış olarak kayıt buyurdu. Ya'ni يُبدل الله سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَات (Furkan, 25/70) ya'ni "Allah Teâlâ onların kötülüklerini iyiliklere tebdîl eder" âyet-i kerîmesi mûcibince kötülüklerimi iyiliklere tebdîl buyurdu.

— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 10

Bu kerem, kulun Hakk'a yönelme arzusunda da bir umut kapısıdır. Bu, vuslatın dahi O'nun keremine bağlı bir lütuf olarak görüldüğünü gösterir.

Füsûsu'l-Hikem'de el-Kerîm

Füsûsu'l-Hikem şerhlerinde el-Kerîm ismi, Hakk'ın lütfunun ve ihsanının hiçbir şart ve karşılığa bağlı olmadığını vurgulamak için kullanılır. Buna göre Hakk'ın ikramı, şükür veya amel gibi bir karşılık beklemeyen, sırf cömertliğinin bir yansımasıdır.

Cenâb-ı Sadî (k.s.) buyurur: ای کریمی که از خزانه غیب دوستانرا کجا کنی محروم گبر و ترسا وظیفه خور داری تو که با دشمنان نظر داری Tercüme: "Ey Kerîm olan Allâhü Zülcelâl! Sen hazîne-i gaybından mecûsîleri ve kâfirleri irzâk edersin. Sen düşmanlarına in’âm ve ihsân ettiğin hâlde, hiç dostlarını inʼâmından mahrûm eder misin?"157

— Kelime-i Şîsiyye

Kelime-i Mûseviyye şerhinde ise el-Kerîm isminin tecellîsi, Hakk'ın vaad ve vaîdi (tehdidi) çerçevesinde ele alınır. Son nefeste iman etmenin geçerliliği tartışılırken, bunun kesin olarak reddedilemeyeceği belirtilir. Çünkü Kerîm olan Allah, kendi koyduğu bir kuralı yine kendi rahmetiyle aşabileceğini vaat etmiştir. Bu durum, O'nun kereminin, kuralların ve tehditlerin ötesinde bir umut kapısı bıraktığını gösterir.

Aynı zamanda, Kerîm olan Hakk'ın ilahi bir sünneti olarak, kendisine yakın kıldığı kuluna, onun arayışına uygun bir surette tecelli ettiği ifade edilir. Bu, Hakk'ın kuluna olan cömertliğinin ve yakınlığının bir başka tezahürüdür.

Terzibaba Külliyatında el-Kerîm

Terzibaba'nın eserlerinde el-Kerîm ismi, Hakk'ın cömertliğinin ve rızık vericiliğinin bir ifadesi olarak geçer. Ramazan ve Oruç risalesinde, oruç tutarak maddi gıdadan yüz çeviren bir kula, Kerîm olan Hakk'ın ondan daha hayırlı olan manevi rızıkları esirgemeyeceği belirtilir. Bu, O'nun kereminin, bir şeyden vazgeçen kuluna daha iyisini vermesiyle tecelli ettiğini gösterir.

Zümer Sûresi tefsirinde ise ilahi isimlerin tecellilerinin çeşitliliğinden bahsedilirken, her ismin kendine has bir yansıması olduğu açıklanır. Bu bağlamda Kerîm isminin tecellîsinin “cömertlik” olarak zuhur ettiği ifade edilir.

Ayrıca, Mü'minûn Sûresi tefsirinde geçen “Arş-ı Kerîm” tabiri yorumlanırken, “kerîm” kelimesinin “şerefli” anlamına geldiği ve insanın en şerefli yerinin başı olduğu belirtilir. Bu, kelimenin ilahi bir sıfat olmasının yanı sıra, varlıktaki şerefli ve üstün mertebeleri işaret etmek için de kullanıldığını gösterir.

Değerlendirme

El-Kerîm isminin tecellîsi, kaynaklarda genellikle Hakk'ın karşılıksız ve koşulsuz cömertliği olarak öne çıkar. Bu cömertlik, sadece dostlara veya iyilere değil, düşman kabul edilenlere ve günahkârlara dahi uzanır. O'nun keremi, değersiz görüleni kıymetlendirir, kötülükleri iyiliklere çevirir ve en umutsuz anlarda bile bir çıkış kapısı aralar.

Ayrıca bu isim, kulun Hakk'a olan yolculuğunda da önemli bir rehberdir. Manevi ilerleyiş ve Hakk'a vuslat, kulun kendi çabasının bir sonucu değil, Kerîm olan'ın bir lütfu ve ikramı olarak görülür. Oruç gibi bir fiille maddi olanı terk eden kul, O'nun keremiyle manevi ve daha üstün bir rızka kavuşmayı umar.

İlgili İsimler