Eyyûbiyye Fassı hangi anahtar ayetlere dayanır?

Verilen kaynaklarda spesifik olarak "Eyyûbiyye Fassı" ve ona dayanak teşkil eden anahtar ayetler hakkında bilgi bulunmamaktadır. Ancak genel olarak tasavvufî anlayışta, Kur'ân-ı Kerîm'in her bir sûresi ve âyeti, Hakikat-i İlâhiyye'yi tanıtan birer "anahtar" olarak kabul edilir¹·²·³·⁴. Bu anahtarların kullanılması, bir irfâniyet gerektirir ve bu irfâniyete sahip olan kişi İnsân-ı Kâmil'dir¹. Örneğin, Besmele-i Şerif'teki "Allah, Rahman, Rahiym" isimleri, zat, sıfat ve esma mertebelerini kendinde toplayan bir anahtar olarak zikredilir ve bunların zuhura çıktığı yer "beden-i insan" yani "ef'al mertebesi"dir⁵·⁶. Ayrıca, Ra'd Sûresi'ndeki bir ayet, küllî düzeyde ve içsel tefekkürde bir anahtar cümle olarak okunur; her nefiste, her düşüncede ve her değişimde bir kudret düzeninin işlediğini gösterir⁷. Hûd Sûresi'ndeki bir ayet ise, "Ehadiyye" hikmetine dayanır ve Cenâb-ı Hakk'ın mevcutlardan her birini zâtî hüviyetiyle tuttuğunu, isimleri dolayısıyla onda tasarruf ettiğini belirtir⁸. Fâtır Sûresi'ndeki bir ayet ise, Allah Teâlâ'nın insanlara rahmet dizisinden açtığı şeyi kimsenin tutamayacağını ve tuttuğu şeyi de kimsenin gönderemeyeceğini ifade ederek, küşâyişin (açılışın) Kibriyâ'dan başkasına ait olmadığını vurgular⁹·¹⁰. Bu örnekler, Kur'ân âyetlerinin tasavvufta nasıl birer "anahtar" işlevi gördüğünü göstermektedir. Eyyûbiyye Fassı'nın da benzer şekilde, belirli ayetlere dayandığı ancak bu ayetlerin kaynaklarda açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.