Dâvûdiyye Fassı'nda peygamber Hz. Dâvûd'un hangi sahnesi merkezîdir?

Dâvûdiyye Fassı'nda Hz. Dâvûd'un (a.s.) merkezî sahnesi, onun ilâhî nur ile parlayan yüzü ve dağlarla birlikte yaptığı münâcâtıdır. Bu durum, Dâvûd'un (a.s.) peygamberlik mertebesindeki özel konumunu ve Hak ile olan derin bağını gözler önüne serer. Mesnevî-i Şerîf Şerhi'nde belirtildiği üzere, Dâvûd'un (a.s.) yüzü Hakk'ın nurundan parlamış, dağlar da onun peşinden inlemiştir¹. Bu, sadece bir dış tezahür değil, aynı zamanda Dâvûd'un (a.s.) Hak'tan aldığı hilâfetin kemâle ermiş bir göstergesidir³.

Cenâb-ı Hakk'ın dağlara hitaben "Ey dağlar, peygamberim Dâvud'un teganni ile ettiği münâcâtı siz de tekrar edin!" emri, bu sahnenin ilâhî bir onay ve yönlendirme ile gerçekleştiğini vurgular². Bu emir üzerine Dâvûd (a.s.) ile dağlar, aynı ses ve perde üzerine Hakk'a münâcât etmişlerdir. Bu durum, Dâvûd'un (a.s.) sadece insanlara değil, cansız varlıklara dahi tesir eden bir mânevî güce sahip olduğunu gösterir. Dağların Dâvûd'un (a.s.) önünde bir üstat ve çalgıcı gibi davranması, onun marifet ve hakikatleri idrak eden kâmiller nezdindeki değerini ortaya koyar⁴. Dâvûd'un (a.s.) bu özel durumu, onun "Hikmet-i Vücudiye" olarak adlandırılan hikmetinin bir yansımasıdır³. Bu hikmet, onun Allah'a olan derin sevgisi ve ibadetleriyle de pekişmiştir; nitekim kendisi insanların en çok ibadet edeni olarak anılmış ve dualarında Allah sevgisini her şeyden üstün tutmuştur⁵. Bu sahne, Dâvûd'un (a.s.) Hak'la olan eşsiz bağını ve onun peygamberlik makamının yüceliğini tasavvufî bir zevkle ifade eder.