Halvet'in İdrîsiyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Halvet, tasavvufî sülûkun önemli bir parçası olup, sâlikin Hak ile derin bir bağ kurma gayesiyle belirli bir süre yalnızlığa çekilmesidir. Bu yalnızlık, zikir ve ibadetle yoğunlaşmayı, mâsivâdan uzaklaşmayı ve nefsi tezkiye etmeyi amaçlar. İdrîsiyye Fassı, halvetin tasavvufî hikmetini "mevt-i irâdî" kavramı üzerinden ele alır. Mevt-i irâdî, kişinin kendi iradesiyle nefsânî arzulardan ve dünya bağlarından sıyrılarak mânevî bir ölüme ulaşmasıdır. Bu durum, halvetin özündeki yoğun mücâhedeyi ve Hak'ka yönelişi ifade eder. Halvetin bu yönü, sâlikin kendi varlığını Hakk'ın varlığında eritme çabası olarak da görülebilir. Nitekim halvet, Hak'ka ulaşma vesilelerinden biri olarak kabul edilir ve Kur'ân-ı Kerîm'deki "O'na vesîle arayın" (Mâide 35) ayeti bu uygulamanın temel mesnedlerinden biridir. İdrîsiyye Fassı'nda tabiat hakkındaki ayrıntıların da geçtiği belirtilmiştir¹, bu da halvetin tabiatla iç içe, dünyadan el etek çekerek yapılan bir uygulama olduğuna işaret edebilir.