Nefs-i Râdıyye kavramı neye işaret eder?

Nefs-i Râdıyye, tasavvufî sülûkta Nefs-i Mutmainne'den sonra gelen, "râzı olan nefs" olarak tanımlanan bir makamdır. Bu mertebe, Nefs-i Emmâre, Nefs-i Levvâme ve Nefs-i Mülhime gibi zulmet içinde olan nefs mertebelerinin ardından gelir⁶. Nefs-i Mutmainne'nin iki vechesinden biri Nefs-i Râdıyye'ye bakar⁷·⁸. Sâlik, bu mertebede Hakk'tan gelen her şeye rıza gösterir; ne sıkıntı ne de rahatlık onun için bir tercih sebebi olur. Bu rıza hali, sâlikin şikayet yokluğu ve tercih yokluğu ile kendini gösterir; yani başına ne gelirse gelsin "O'ndan" diye kabul eder ve "O ne dilerse" der. Sıhhat-hastalık, zenginlik-fakirlik, övgü-eleştiri gibi durumlarda bir tercih ifade etmez. Nefs-i Râdıyye'ye ulaşan sâlik, süflî nefsinden tamamen kurtulmuş, emmâre nefsin tortuları yok olmuştur. Bu mertebede sâlikin kalbi Hakk ile sürekli meşgul olup, daimî zikir halindedir. Ayrıca, halka karşı şefkat duyar, başkalarının sıkıntılarına acır, ancak kendisinin sıkıntısı yoktur. Nefs-i Râdıyye'den sonra Nefs-i Merdıyye gelir ki, bu mertebede rıza iki yönlü olur; sâlik Hakk'tan râzı olduğu gibi, Hakk da sâlikten râzıdır. Nefs-i Merdıyye'nin de bir yüzü Râdıyye'ye, diğeri Sâfiye'ye bakar⁹·¹⁰.