Nefs-i Râdıyye kavramının sâlikteki işleyişi nedir?

Nefs-i Râdıyye, sâlikin nefs tezkiyesi yolculuğunda ulaştığı önemli bir duraktır. Bu mertebe, Nefs-i Emmâre, Levvâme ve Mülhime'nin kararsızlıklarını aşan Nefs-i Mutmainne'nin huzurundan sonra gelir⁵. Nefs-i Mutmainne'nin iki vechesinden biri Nefs-i Râdıyye'ye bakar, bu da onun bir sonraki aşama olduğunu gösterir⁶. Râdıyye mertebesindeki sâlik, melekî ahlâka sahip olup tevazu ve ihlas üzere bir hâl sergiler. Kanaat, sehâvet, şecâat ve iffet gibi fiillerle hareket eder. Taat ve ibadetten zevk alır, iyiliği terk etmekten ve kötülüğe dönmekten çekinir (Aşk ve İrfân Yolunda⁷·⁶. Bu mertebenin rengi beyazdır⁶. Sâlik, bu makamda Hakk'ın takdirine tam bir rıza gösterir; başına gelen her şeyi O'ndan bilip şikâyet etmez ve kendi tercihini değil, Hakk'ın dileğini esas alır. Bu, süflî nefsin tortularından tamamen kurtulma ve halka karşı şefkat duyma hâlidir. Râdıyye mertebesinde olgunlaşmaya devam eden sâlike, yavaş yavaş Merdıyye, yani kendisinden razı ve hoşnut olunma yolu açılmaya başlar⁸. Bu, "Ey mutmainneye eren kişi sen ondan o da senden razı olarak Rabb'ına dön. Benim kullarımın arasına karış ve benim cennetime gir" hitabının gönülden duyulduğu bir geçiş sürecidir⁸.