Nübüvvet'in Muhammediyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Nübüvvet, tasavvuf ve akâid ilimlerinin kesişim noktasında yer alan, Hakk'ın kâinatla iletişim kurduğu bir kanal olarak kabul edilir. Muhammediyye Fassı, bu nübüvvetin Hz. Muhammed'in şahsında nasıl bir kemal mertebesine ulaştığını inceler. Hz. Muhammed'in nübüvveti, "Âdem su ile çamur arasında iken ben nebî idim" hadisiyle ifade edilen bir önceliğe sahiptir¹. Bu hadis, onun peygamberliğinin halkın başlangıcından itibaren var olduğunu ve diğer tüm peygamberlerin nübüvvetlerinin ondan neşet ettiğini gösterir. Bu durum, Hz. Muhammed'in temsil ettiği kemalat mertebesi olan Mertebe-i Muhammediyye ile yakından ilişkilidir ve tevhidin en üst zuhuru olarak kabul edilir.

Muhammediyye Fassı'nda nübüvvetin dayanağı, Hz. Muhammed'in Hakîkat-i Muhammediyye olmasıdır. Bu hakikat, tasavvuf mâverâsının en yüksek kavramı ve İslâm kâinat nizamının merkez taşıdır. Hakîkat-i Muhammediyye, Hz. Muhammed'in halktan önceki ilk nuru olan Nûr-u Muhammedî olarak da adlandırılır. Bu nur, ilâhî sıfatların suretleri ve mümkün varlıkların hakikatleri ve dayanağıdır². Vâhidiyet mertebesi, ahadiyet mertebesine nisbetle, Yüce Allah'ın en latif olan zâtının bir mertebe yoğunlaşmasından başka bir şey değildir; sırf zât bu mertebenin bâtını, vâhidiyet mertebesi ise sırf zâtın zâhiri olur². Bu bağlamda, Hz. Muhammed'in nübüvveti, ilâhî zâtın bu yoğunlaşmış mertebesinin bir tezahürüdür ve tüm nübüvvetlerin kaynağıdır. Muhammediyye Fassı'nın "ferdiyyet" bahsi, nübüvvetin bu küllî ve kuşatıcı yönünü ele alır.