Rûhullâh'ın Îseviyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Rûhullâh, tasavvufî anlayışta Hz. Îsâ'ya atfedilen müstesna bir unvandır. Bu unvanın temel dayanağı, Kur'ân-ı Kerîm'deki Nisâ Sûresi'nin 171. ayetidir. Bu ayette Hz. Îsâ'nın "Allah'ın bir kelimesi olduğu, Meryem'e ulaştırıldığı ve O'ndan bir rûh olduğu" belirtilir. Bu ifade, Hz. Îsâ'nın babasız doğumu ve mucizevî halkı gibi özellikleriyle doğrudan ilişkilidir. Onun ölüleri diriltme mucizesi (Âl-i İmrân 49) ve Hakk'a urûcu (Nisâ 158) gibi halleri, Rûhullâh vechesinin somut tezahürleri olarak kabul edilir.

İbn Arabî'nin Fusûsu'l-Hikem adlı eserindeki Îsâiyye Fassı, Rûhullâh kavramının Hz. Îsâ'daki bu özel tecellisini ayrıntılı olarak işler. Bu fassın temelinde, Rûhullâh'ın "Kün!" (Ol!) emriyle ölüleri diriltme gücüne sahip olması yatar¹. İbn Arabî, Hz. Îsâ'yı "Allah'ın kelimesi, Allah'ın ruhu ve Allah'ın kulu" olarak tanımlar ve bu hükmün "beşerî hissedilir surette başkası için olmadığını" özellikle belirtir¹. Bu vurgu, diğer insanların da "Allah'ın rûhundan üflenmiş" olmasına rağmen (Hicr 29), Hz. Îsâ'da bu rûhun kemâl mertebesinde tezahür ettiğini gösterir. Dolayısıyla, Îsâiyye Fassı, Rûhullâh'ın Hz. Îsâ'daki eşsiz ve kemâlâtlı zuhurunu, onun mucizevî güçleri ve ilâhî kelimeyle olan derin bağlamı üzerinden açıklar.