TB. Kelime-i İshâkiyye kitabının okuma sırası nasıl olmalıdır?

Kaynaklarda doğrudan "TB. Kelime-i İshâkiyye" adlı bir kitaptan veya bu kitabın okuma sırasından bahsedilmemektedir. Ancak, genel olarak tasavvufî metinlerin okunması ve idrak edilmesiyle ilgili bazı önemli prensipler vurgulanmaktadır. Örneğin, "İbretlik Bir Hikâye — Ustadan Uranos'a Tavsiyeler" adlı eserde, okuyucunun "Kelime-i Tevhid kitabından da istifade edebileceği" belirtilmiştir⁴. Bu durum, tasavvufî eserlerin okunmasında belirli kaynaklara yönelmenin önemini gösterir.

Ayrıca, "Neml Sûresi" başlıklı alıntıda, Kur'ân-ı Kerîm'i sadece sayfalarla okumanın işin ilk tarafı olduğu, asıl tilâvetin dış âlemdeki her şeyi, karıncasından sineğine kadar her mahlûkatı birer "kelime" olarak okumak olduğu ifade edilir. Bu, "İkra' kitabek" emriyle kişinin kendi kitabını, yani kendi varlığını da okuması gerektiği anlamına gelir². Bu bağlamda, bir eserin okunması, sadece metni anlamak değil, aynı zamanda o metnin işaret ettiği hakikatleri kendi varlığında müşâhede etmek ve idrak etmek demektir.

"Altı Peygamber" adlı eserde ise, "oku" emrinin muhatabının ümmet-i Muhammed, yani ümmet-i icabet olduğu ve bu hakikatleri giyinerek, bütün varlıklarıyla bu mertebe düzeyinde ahlâk edinerek diğer mertebelere uruç etmeleri gerektiği belirtilir³·⁵·⁶. Bu durum, tasavvufî okumanın sadece bilgi edinme değil, aynı zamanda bir ahlâk ve hâl değişimi süreci olduğunu gösterir. "Kelime-i Tevhid"in "Lâ ilâhe" kısmında iç ve dış sevgileri olumsuzlayıp, "he" dediğinde tüm kayıtlı ve hayal ürünü varlıkları olumsuzlama idrakini yaşamak gerektiği de bu derinleşmenin bir parçasıdır⁷. Miladi 610'da "Makam-ı Muhammediyye"nin "oku" ayetiyle "Kelime-i Tevhid"i lafzen ve müşâhede ederek faaliyete geçmesi, bu okumanın sadece zihinsel değil, aynı zamanda şuhûdî bir tecrübe olduğunu vurgular⁸. Bu genel prensipler, herhangi bir tasavvufî metnin okunmasında izlenmesi gereken yolu işaret eder.