Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 2) eserinde Esmâ'ül Hüsnâ kavramı nasıl ele alınır?

"Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 2)" eseri, Esmâ'ül Hüsnâ'yı tasavvufî sülûkun merkezine yerleştirir ve sâlikin bu isimlerle olan etkileşimini derinlemesine inceler. Eserin içeriği, Esmâ'ül Hüsnâ'nın farklı tecellî ve müşâhede mertebelerini ele alarak, sâlikin mânevî yolculuğundaki rolünü açıklar².

İlk olarak, eserde "Esmâü'l Hüsnâ - Ef'âl Tecellîleri ve Müşâhedesi" başlığı altında, isimlerin fiiller âlemindeki tezahürleri ve bunların sâlik tarafından nasıl müşâhede edildiği açıklanır². Bu mertebede sâlik, Hakk'ın isimlerinin kâinattaki ve kendi varlığındaki işleyişini gözlemler.

İkinci olarak, "Esmâü'l Hüsnâ - Tarîkat Mertebesinden Tecellîsi ve Müşâhedesi" bölümü, Esmâ'ül Hüsnâ'nın tarîkat yolunda, yani sülûk esnasında nasıl tecellî ettiğini ve sâlikin bu tecellîleri nasıl idrâk ettiğini ele alır². Bu, sâlikin zikrî ve ahlâkî esmâ mertebelerinden geçerek isimlerin mânevî derinliklerine nüfuz etme çabasıdır.

Üçüncü olarak, "Esmâü'l Hüsnâ Oluşan Sıfât Tecellîsi ve Müşâhedeleri" başlığı altında, isimlerin Hakk'ın sıfatları olarak nasıl tecellî ettiği ve bu sıfatların sâlikin kalbinde ve hayatında nasıl bir dönüşüm meydana getirdiği incelenir². Sâlik, bu mertebede isimlerin sadece tilâvetiyle kalmayıp, onların mârifetine ulaşır ve Hakk ile arasındaki "köprü"yü müşâhede eder.

Eser, bir sâlikin "Esmâü'l Hüsnâ ile gelip, mi'raca çıkıp bekâbillah olduğu" bir süreci anlatarak, isimlerin sâlikin hakikatine dönüşümündeki merkezi rolünü vurgular¹. Bu, Esmâ'ül Hüsnâ'nın zâtî esmâ mertebesine ulaşma, yani kesretten vahdete bakış ve her ismin sahibinin tek bir Hakk olduğu idrâkine erme yolculuğudur.