Tâhâ Sûresi 97. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zehebe (ذَهَبَ) kelimesi, bir yerden ayrılmak, uzaklaşmak anlamına gelir. Ayetteki 'فَٱذْهَبْ' ifadesi, Sâmirî'nin Hz. Musa tarafından kovulmasını, toplumdan dışlanmasını ve uzaklaştırılmasını ifade eder. Bu, sadece fiziksel bir ayrılık değil, aynı zamanda sosyal bir dışlanmadır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Zehebe (ذَهَبَ) fiili, mecazi olarak bir şeyin ortadan kalkması, yok olması anlamında da kullanılır. Ancak bu ayetteki 'فَٱذْهَبْ' emri, doğrudan bir uzaklaştırma ve kovma anlamını taşır. Sâmirî'nin artık o ortamda bulunmasının istenmediğini açıkça belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Mese (مَسَّ) kelimesi, dokunmak, temas etmek demektir. 'لَا مِسَاسَ' ifadesi, Sâmirî'nin insanlara dokunmasının, onlarla temas kurmasının yasaklandığını, bu durumun onun için bir ceza ve dışlanma olduğunu gösterir. Bu, onun toplumdan tamamen izole edildiğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mes (مَسّ) kelimesi, hem fiziksel dokunuşu hem de mecazi olarak bir şeye ulaşmayı ifade eder. 'لَا مِسَاسَ' ifadesi, Sâmirî'nin insanlarla her türlü temasının kesildiğini, ondan uzak durulması gerektiğini ve onun da kimseye dokunamayacağını belirtir. Bu, onun için bir tür sosyal cüzzamlılık halidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'mes' (مس) kavramı, genellikle bir şeyin diğerine fiziksel veya manevi olarak ulaşmasını ifade eder. 'Lâ misâs' (لا مساس) ifadesi, Sâmirî'nin toplumdan dışlanmasını, onunla her türlü ilişkinin kesilmesini ve bu durumun onun için bir ceza olduğunu gösterir. Bu, onun toplumsal statüsünün tamamen yok edildiğini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Va'd (وَعْد) kelimesi, bir şeye söz vermek, bir şeyi taahhüt etmek anlamına gelir. Mev'id (مَوْعِد) ise, bu vaadin gerçekleşeceği zamanı veya yeri ifade eder. Ayetteki 'مَوْعِدًا' ifadesi, Sâmirî için belirlenmiş, kaçınılmaz bir ceza gününü veya anını işaret eder. Bu, Allah'ın ona vereceği cezanın kesinliğini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Mev'id (مَوْعِد), hem vaat edilen zaman hem de vaat edilen yer anlamına gelebilir. Bu ayette, Sâmirî'nin karşılaşacağı cezanın belirli bir zamanı olduğunu ve bu zamanın kesinlikle gelip çatacağını ifade eder. 'لَّن تُخْلَفَهُۥ' (asla kaçamayacağın) ifadesiyle bu kesinlik pekiştirilmiştir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Akefe (عَكَفَ) kelimesi, bir şeye yönelmek, ona bağlı kalmak, bir yerde ikamet etmek ve ibadet etmek anlamlarına gelir. Ayetteki 'عَاكِفًا' ifadesi, Sâmirî'nin buzağı heykeline tapınmak için onun başında durduğunu, ona kendini adadığını ve ona ibadet ettiğini açıkça belirtir. Bu, onun şirke düşmüş halini tasvir eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Akefe (عَكَفَ) fiili, bir şeye sürekli olarak yönelmek, ona bağlanmak ve onunla meşgul olmak anlamındadır. 'عَاكِفًا' kelimesi, Sâmirî'nin buzağıya olan aşırı bağlılığını, ona tapınma eylemini ve bu eylemdeki ısrarını gösterir. Bu, onun sapkınlığının bir ifadesidir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Haraka (حَرَقَ) kelimesi, ateşe vermek, yakmak demektir. 'لَنُحَرِّقَنَّهُۥ' ifadesi, buzağı heykelinin ateşte yakılacağını, böylece onun maddesel varlığının yok edileceğini belirtir. Bu, putperestliğin sembolünün ortadan kaldırılması eylemidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hark (حَرْق) kelimesi, bir şeyi ateşle yok etmek anlamına gelir. Ayetteki bu ifade, buzağı heykelinin sadece yakılmakla kalmayıp, tamamen kül haline getirilerek yok edileceğini vurgular. Bu, putperestliğin kökten kazınması arzusunu gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Nesefe (نَسَفَ) kelimesi, bir şeyi savurmak, dağıtmak, rüzgarla uçurmak anlamına gelir. 'لَنَنسِفَنَّهُۥ' ifadesi, yakılan buzağının küllerinin denize savrulacağını, böylece ondan hiçbir iz kalmayacağını belirtir. Bu, putperestliğin sembolünün tamamen ortadan kaldırılması ve unutulması amacını taşır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nesf (نَسْف) kelimesi, bir şeyi kökünden söküp atmak, dağıtmak ve yok etmek anlamlarına gelir. Ayetteki bu ifade, buzağının yakıldıktan sonra küllerinin denize atılarak tamamen yok edileceğini, böylece onun varlığının ve etkisinin tamamen silineceğini vurgular. Bu, putperestliğe karşı kesin bir tavırdır.