Âl-i İmrân Sûresi 48. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'ilm' kökünü, bir şeyin hakikatini idrak etmek olarak tanımlar. Burada 'yüallimuhu' fiili, Allah'ın Hz. İsa'ya Kitap, hikmet, Tevrat ve İncil'in hakikatini ve içeriğini öğretmesini ifade eder, bu da ona özel bir bilgi ve anlayış bahşedilmesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'ta'lim'in, bir şeyi başkasına bildirmek, öğretmek olduğunu belirtir. Ayetteki 'yüallimuhu' fiili, Allah'ın doğrudan bir öğretimini, yani Hz. İsa'ya bu kutsal metinlerin ve hikmetin ilahi bir yolla aktarılmasını vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'Kitab' kelimesinin Kur'an'da farklı anlamlarda kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki 'el-Kitâb', Tevrat ve İncil'den önce zikredilmesiyle, genel olarak ilahi vahyi ve yazılı şeriatı kapsayan daha geniş bir anlam taşıdığına işaret eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'Kitab'ın mecazi olarak Allah'ın takdirini ve hükmünü de ifade edebileceğini belirtir. Ayetteki bağlamda, Hz. İsa'ya öğretilen 'Kitab', sadece belirli bir metin değil, aynı zamanda ilahi irade ve hükümlerin genel bir ifadesi olarak da anlaşılabilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'Kitab' kavramının Kur'an'da 'ilahi vahiy' ve 'yazılı metin' olmak üzere iki temel anlamda kullanıldığını açıklar. Bu ayette 'el-Kitâb', Tevrat ve İncil'den ayrı zikredilerek, ilahi vahyin genel prensiplerini ve temel öğretilerini içeren bir anlam taşır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'hikmet'i, 'eşyayı olduğu gibi bilmek ve ona göre amel etmek' olarak tanımlar. Ayetteki 'hikmet', Hz. İsa'ya verilen ilahi bir lütuf olarak, sadece bilgi değil, aynı zamanda bu bilgiyi doğru kullanma, olayların iç yüzünü anlama ve isabetli kararlar verme yeteneğini kapsar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'hikmet'in, 'ilim ve amel'in birleşimi olduğunu, 'doğru söz ve isabetli fiil' anlamına geldiğini belirtir. Hz. İsa'ya öğretilen 'hikmet', onun peygamberlik görevi için gerekli olan derin anlayışı, doğruyu yanlıştan ayırma yeteneğini ve ilahi mesajı en uygun şekilde iletme becerisini ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'hikmet'in Kur'an'da 'peygamberlik', 'ilim', 'doğru hüküm' gibi farklı anlamlarda kullanıldığını belirtir. Bu ayette 'hikmet', Hz. İsa'ya verilen özel bir peygamberlik vasfı olarak, ilahi bilgiyi anlama ve onu insanlara en doğru şekilde aktarma yeteneğini vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'Tevrat'ın İbranice bir kelime olduğunu ve 'şeriat' veya 'öğreti' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'et-Tevrât', Hz. İsa'ya öğretilenler arasında zikredilerek, onun önceki peygamberlere indirilen ilahi mesajlara vâkıf olacağını gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'Tevrat'ın, Hz. Musa'ya indirilen ve İsrailoğullarının şeriatını içeren kutsal kitap olarak anıldığını belirtir. Hz. İsa'ya Tevrat'ın öğretilmesi, onun önceki şeriatı tasdik edici ve tamamlayıcı rolünü vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'İncil' kelimesinin 'yeni bir şeyin ortaya çıkması' veya 'müjde' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'el-İncîl', Hz. İsa'ya özel olarak indirilen ve müjdeleyici nitelikte olan kutsal kitabı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'İncil'in 'müjde' anlamına geldiğini ve Hz. İsa'ya indirilen kitabın bu isimle anılmasının, onun insanlara getirdiği iyi haberleri ve kurtuluş mesajını vurguladığını belirtir. Hz. İsa'ya İncil'in öğretilmesi, onun kendi şeriatını ve mesajını alacağını gösterir.