Sebe' Sûresi 52. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emn' (أمن) kökünü kalbin sükûnet bulması ve korkunun zıttı olarak açıklar. 'İman' ise, bir şeyi tasdik etmekle birlikte, tasdik edilen şeye güven duymayı da içerir. Ayetteki 'âmennâ' ifadesi, dünya hayatında inkar edenlerin ahiretteki çaresiz tasdiklerini, ancak bu tasdikin artık bir fayda sağlamayacağını belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'iman' kavramını sadece entelektüel bir kabulden öte, Allah'a tam bir teslimiyet ve güven duygusu olarak ele alır. Ayetteki 'âmennâ' ifadesi, bu teslimiyetin ve güvenin, zamanı geçtikten sonra, yani ahirette, artık bir değer taşımadığını gösterir; zira gerçek iman, gayba iman etmeyi gerektirir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tenâvuş' kelimesini 'uzanıp almak' veya 'elde etmek' olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, ahirette imana ulaşmanın, dünyadaki gibi kolayca elde edilemeyecek bir şey olduğunu, yani zamanın geçtiğini ve fırsatın kaçtığını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'tenâvuş' kelimesinin mecazi anlamda 'bir şeyi elde etmeye çalışmak' olduğunu belirtir. Ayetteki kullanımı, inkarcıların ahirette imana ulaşma çabalarının boşuna olduğunu, çünkü bu çabanın artık bir karşılığı olmadığını mecazi bir dille anlatır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'tenâvuş' kelimesinin 'bir şeyi kolayca ve çabucak elde etmek' anlamını taşıdığını vurgular. Ayetteki soru cümlesi ('ve ennâ lehumu't-tenâvuş'), ahirette imana kolayca ulaşmanın imkansızlığını, yani bu imanın artık bir fayda sağlamayacağını ve elde edilemeyeceğini ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'mekân' kelimesini 'bir şeyin bulunduğu yer' olarak tanımlar. Ayetteki 'mekânin ba'îd' (uzak bir yer) ifadesi, dünya hayatında iman etme fırsatının kaçırılmasıyla, ahiretteki imanın kabul edilmeyeceği gerçeğini, sanki çok uzak bir yerden geliyormuş gibi imkansızlığını vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'mekân' kelimesinin genel olarak 'yer' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'uzak bir yerden' ifadesi, imanın kabulü için gerekli olan zaman ve mekanın artık geride kaldığını, yani ahiretteki imanın dünyadaki gibi makbul olmadığını sembolize eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'ba'îd' kelimesini 'uzak' olarak açıklar. Ayetteki 'mekânin ba'îd' ifadesi, sadece fiziksel bir uzaklığı değil, aynı zamanda ahiretteki imanın kabul edilme ihtimalinin dünyadaki zamandan ve fırsattan çok uzak olduğunu, yani imkansızlığını vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'bu'd' (uzaklık) kavramını, hem mekânsal hem de zamansal olarak bir şeyden ayrılma ve erişilemez olma durumu olarak tanımlar. Ayetteki 'ba'îd' kelimesi, inkarcıların ahiretteki imanlarının, dünyadaki iman etme fırsatından çok uzak ve geçersiz olduğunu, yani artık bir fayda sağlamayacağını ifade eder.