Sâffât Sûresi 13. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zikr' kökünün hem kalpteki bir şeyi muhafaza etmek hem de dil ile ifade etmek anlamına geldiğini belirtir. 'Zükkirû' fiili, tef'il babından meçhul olarak, başkaları tarafından kendilerine hatırlatılma, öğüt verilme anlamını taşır. Ayetteki bağlamda, Allah'ın ayetleri ve hakikatleri kendilerine hatırlatıldığında gösterdikleri tepkisizliği ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'zikr' kelimesinin Kur'an'da 'öğüt' ve 'hatırlatma' anlamlarında kullanıldığını ifade eder. 'Zükkirû' fiili, onlara Kur'an'ın ayetleri ve peygamberlerin getirdiği hakikatler hatırlatıldığında, yani öğüt verildiğinde anlamını taşır. Bu, ilahi mesajın tebliğ edilme eylemini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'zikr' kavramının Kur'an'da 'hatırlama', 'anma' ve 'öğüt' gibi geniş bir anlam yelpazesine sahip olduğunu belirtir. 'Zükkirû' formu, dışarıdan gelen bir hatırlatma veya uyarıyı ifade eder. Ayette, inkarcıların, kendilerine hakikat hatırlatıldığında bile bunu idrak edememe durumunu gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'yazkurûn' fiilinin burada 'öğüt almazlar', 'düşünmezler' ve 'ibret almazlar' anlamında kullanıldığını belirtir. Kendilerine hakikat hatırlatıldığında, kalpleriyle onu idrak etme ve gereğini yerine getirme eyleminden kaçınmaları kastedilir. Bu, zikrin pasif alıcısı olmaktan ziyade, aktif bir reddedişi ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'zikr'in unutmanın zıttı olduğunu ve hem kalple hem de dille olabileceğini açıklar. 'Lâ yazkurûn' ifadesi, kendilerine hatırlatılan şeyi kalplerine alıp düşünmediklerini, akıllarını kullanıp ibret almadıklarını gösterir. Bu, sadece bir unutma değil, aynı zamanda bilinçli bir ihmal ve reddediştir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'zikr'in Kur'an'da 'hatırlama', 'öğüt alma', 'düşünme' ve 'ibret alma' gibi anlamlara geldiğini vurgular. 'Lâ yazkurûn' ifadesi, onlara öğüt verildiğinde bu öğüdü dikkate almadıklarını, üzerinde düşünmediklerini ve dolayısıyla ondan faydalanmadıklarını belirtir. Bu, bilişsel ve ahlaki bir yetersizliği işaret eder.