Sâd Sûresi 40. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Sâd 40Cüz 23 · Sayfa 455

Sâd Sûresi 40. Âyet

Ve-inne lehu ‘indenâ lezulfâ ve husne meâb(in)

Şüphesiz katımızda onun için bir yakınlık ve dönüp geleceği güzel bir yer vardır.

Bu ayet, Allah katında bir kulun elde edeceği manevi yakınlığı ve ahiretteki güzel dönüş yerini ifade etmektedir. Anahtar kavramlar, 'yakınlık' ve 'güzel dönüş yeri' gibi terimlerle bu uhrevi mertebeleri ve akıbeti dilbilimsel bir derinlikle ortaya koyar.

1زُلْفَىٰz-l-f

Kök:ز ل ف—Allah katında elde edilen manevi yakınlık ve mertebe.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zülfâ kelimesi, 'yakınlık' anlamına gelir ve genellikle mekân veya zaman yakınlığı için kullanılır. Ancak bu ayette olduğu gibi, Allah'a yakınlık bağlamında kullanıldığında, manevi bir mertebe ve itibar ifade eder. Burada Hz. Davud'un Allah katındaki yüksek derecesini ve makamını belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Zülfâ, 'yakınlık' demektir ve 'izlâf' fiilinden türemiştir. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın bir kuluna bahşettiği özel bir yakınlığı ve lütfu ifade eder. Bu, sadece fiziki bir yakınlık değil, aynı zamanda manevi bir değer ve üstünlük anlamına gelir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'zülfâ' kavramı, genellikle Allah'a yakınlığı ifade eder ve bu yakınlık, kişinin Allah katındaki derecesini ve itibarını gösterir. Bu ayetteki 'zülfâ', Hz. Davud'un Allah nezdindeki özel konumunu ve O'nun rızasına mazhar oluşunu vurgular, bu da onun manevi değerini artırır.

2حُسْنَh-s-n

Kök:ح س ن—Güzellik, iyilik ve olumlu nitelik.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Hüsn kelimesi, 'güzel olmak' fiilinden türemiştir ve 'güzellik' anlamına gelir. Bu ayette 'meâb' kelimesiyle birlikte kullanıldığında, dönüş yerinin niteliğini belirtir; yani o dönüş yerinin iyi, hoş ve arzu edilir olduğunu ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hüsn, bir şeyin hem zahiri hem de batıni güzelliğini ifade eder. 'Hüsn-i meâb' terkibinde ise, ahiretteki dönüş yerinin, yani cennetin güzelliğini, iyiliğini ve mükemmelliğini anlatır. Bu, Allah'ın salih kullarına vaat ettiği en güzel akıbeti temsil eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hüsn kelimesi, Kur'an'da genellikle bir şeyin olumlu ve beğenilen yönünü ifade etmek için kullanılır. 'Hüsn-i meâb' ifadesinde, kişinin ahiretteki varacağı yerin, yani cennetin, her türlü güzellik ve iyilikle donatılmış olduğunu vurgular. Bu, Allah'ın lütfunun bir tecellisidir.

3مَـَٔابٍe-v-b

Kök:ء و ب—Dönüş yeri, varış noktası ve nihai akıbet.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Meâb kelimesi, 'evbe' kökünden gelir ve 'dönüş' anlamına gelir. Bu ayetteki 'hüsn-i meâb' ifadesi, kişinin ahiretteki dönüş yerinin güzel olacağını, yani cenneti ifade ettiğini belirtir. Bu, mecazi olarak iyi bir sonuca ulaşmayı anlatır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Meâb, 'dönüş yeri' demektir ve 'âbe' fiilinden türemiştir. Kur'an'da genellikle ahiretteki nihai varış noktasını ifade eder. Bu ayetteki 'hüsn-i meâb', salih ameller işleyenlerin Allah katında ulaşacakları güzel ve mübarek dönüş yerini, yani cenneti işaret eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'meâb' kavramı, insanın dünya hayatından sonra döneceği yeri, yani ahireti ve oradaki akıbetini ifade eder. 'Hüsn-i meâb' ise, bu dönüş yerinin olumlu ve mükafatlandırıcı olacağını, yani cenneti ve Allah'ın rızasını kazanmayı simgeler. Bu, imanın ve salih amellerin bir sonucudur.

Sâd Sûresi

Allah Teâlâ, kurbiyyet (yakınlık) mertebesini nasıl ki 25. âyette Hz. Dâvûd’a bahşetmişse, aynı lütfu Hz. Süleyman’a da ihsan etmiş ve onun ihsan ve nimetlerle kendisine sürekli bir yakınlık içinde olduğunu beyan etmiştir. Âyetin tefsiri için ilgili bölüme bakılabilir.

Hz. Süleyman, kendisine verilen bu büyük zenginlik ve ihtişamlı saltanata rağmen, daima huşû, tevâzu ve vecd içinde bir kulluk hayatı yaşamış; kalbini dünya sevgisinden müstağni kılmayı bilmiştir. Bu hâl, aynı zamanda kendisinden sonra gelecek krallar ve dünya ehli için bir hüccet (delil) ve uyarıcı bir hatırlatma olmuştur.

Âyet 41

وَاذْكُرْ عَبْدَنَٓا اَيُّوبَۢ اِذْ نَادٰى رَبَّهُٓ اَنّ۪ي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍۜ

(38/41) Veżkur ‘abdenâ Eyyûbe iż nâdâ rabbehu ennî messeniye-şşeytânu binusbin ve ’ażâb.

(38/41) (Ey Muhammed!) Kulumuz Eyyûb’u da an. Hani o, Rabbine, “Şeytan bana bir yorgunluk ve azap dokundurdu” diye seslenmişti.

Eserin tamamını oku