Duhân Sûresi 1. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, Hurûf-u Mukattaa'nın Kur'an'ın i'cazına işaret ettiğini ve bu harflerin Arap alfabesinden seçilerek Kur'an'ın da aynı harflerden oluştuğunu, dolayısıyla Arapların benzerini getiremeyeceklerini vurguladığını belirtir. Bu ayetteki 'Ha, Mim' de bu genel prensip içinde değerlendirilir ve surenin başlangıcında bir dikkat çekme ve meydan okuma unsuru olarak yer alır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, Hurûf-u Mukattaa'nın mecazi bir anlam taşıdığını veya bir kısaltma olabileceğini öne sürer. 'Ha, Mim'in de bu çerçevede, belki de 'Hakîm' veya 'Hamîd' gibi kelimelerin kısaltması olabileceğini, ancak kesin anlamının Allah katında olduğunu ifade eder. Ayetteki kullanımı, surenin başında bir nevi 'başlık' işlevi görür.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Hurûf-u Mukattaa'nın Kur'an'ın kendine özgü dilsel yapısının bir parçası olduğunu ve bu harflerin semantik alanını belirlemenin zorluğunu vurgular. 'Ha, Mim' gibi harflerin, Kur'an'ın dinleyici üzerindeki etkisini artırmak ve metnin kutsallığını vurgulamak için kullanıldığını, bu harflerin bir 'giriş' veya 'başlangıç' işlevi gördüğünü belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, Hurûf-u Mukattaa'nın Kur'an'ın dilbilimsel mucizesinin bir parçası olduğunu ve bu harflerin anlamının tam olarak çözülememesinin, Kur'an'ın beşer üstü bir kelam olduğunu gösterdiğini ifade eder. 'Ha, Mim'in de bu bağlamda, surenin içeriğine bir gönderme olabileceği veya sadece dikkat çekici bir başlangıç olduğu görüşünü destekler.