Zâriyât Sûresi 43. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Semud, Kur'an'da adı geçen, Salih peygamberin kavmi olup, helak edilmiş bir ümmettir. Ayetteki kullanımı, onların başına gelenlerin ibret alınması gereken bir olay olduğunu belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da Semud gibi kavimlerin zikredilmesi, geçmiş ümmetlerin akıbetleri üzerinden peygamberlerin tebliğine karşı çıkanlara bir uyarı niteliği taşır. Bu kavimler, ilahi mesajı reddetmenin sonuçlarını somutlaştıran örneklerdir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Kîle (قِيلَ) fiili, Kur'an'da genellikle faili belli olmayan, ancak ilahi bir iradeye veya peygamberin sözüne işaret eden bir ifade biçimidir. Burada Semud kavmine yapılan uyarının kaynağının ilahi olduğunu ima eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Kîle (قِيلَ) fiilinin meçhul sigada gelmesi, sözün önemini ve kaynağının yüceliğini vurgular. Semud kavmine yapılan bu uyarı, onların son şanslarıydı ve ilahi bir emri içeriyordu.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Temettu' (تَمَتَّعُوا۟) kelimesi, dünya nimetlerinden geçici olarak faydalanmayı ifade eder. Ayetteki bağlamda, Semud kavmine verilen bu emir, onların helakından önceki kısa bir mühleti ve bu mühlet içinde dünya zevklerine dalmalarının bir sonucu olarak anlaşılır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Metâ' (مَتَاع) kökünden türeyen temettu' (تَمَتَّعُوا۟), bir şeyden kısa bir süre istifade etmeyi, geçici bir fayda sağlamayı ifade eder. Ayetteki kullanımı, Semud kavmine tanınan sürenin sınırlı olduğunu ve bu sürenin sonunda azabın geleceğini ima eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Temettu' kavramı, Kur'an'da genellikle dünya hayatının geçiciliğini ve ahiret karşısındaki değersizliğini vurgulamak için kullanılır. Semud kavmine 'temettu' emri, onların dünya zevklerine olan düşkünlüklerinin ve bu düşkünlüğün getireceği sonun bir göstergesidir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Hîn (حِينٍ), belirli bir zaman dilimini ifade eder. Ayetteki 'hattâ hînin' (حَتَّىٰ حِينٍ) ifadesi, Semud kavmine tanınan sürenin sınırlı olduğunu ve bu sürenin sonunda azabın geleceğini açıkça belirtir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Hîn (حِينٍ) kelimesi, bazen kısa, bazen uzun bir zaman dilimini ifade edebilir. Ancak ayetteki bağlamda, 'hattâ hînin' (حَتَّىٰ حِينٍ) ifadesi, Semud kavmine verilen mühletin sonlu ve belirli bir zamanla sınırlı olduğunu vurgular.