Meâric Sûresi 16. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Meâric 16Cüz 29 · Sayfa 569

Meâric Sûresi 16. Âyet

المعارج

Nezzâ'aten lişşevâ

(15-16) Hayır (ne mümkün)! Şüphesiz cehennem, derileri kavurup çıkaran alevli ateştir.

Bu ayet, cehennemin dehşet verici bir özelliğini, deriyi soyup kavurma eylemini vurgulamaktadır. 'Nezzâ'a' kelimesi, bu eylemin şiddetini ve sürekliliğini ifade ederken, 'eş-Şevâ' ise bu eylemden etkilenecek olan vücut kısımlarını belirtir.

1نَزَّاعَةًn-z-a

Kök:ن ز ع—Bu kelime, deriyi şiddetle soyup çıkaran, koparan anlamında, cehennemin yakıcı ve parçalayıcı gücünü ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nez' kelimesinin bir şeyi yerinden söküp çıkarmak, ayırmak anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'nezzâ'a' ise mübalağa sigası olup, bu söküp çıkarma eyleminin şiddetli ve sürekli olduğunu, deriyi tamamen ayırıp koparan bir gücü ifade ettiğini açıklar. (el-Müfredât, s. 805)

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'nezzâ'a li'ş-şevâ' ifadesini 'deriyi soyup çıkaran' olarak tefsir eder. Burada cehennemin, insan vücudunun dış katmanlarını, yani deriyi şiddetle ayırıp koparan bir niteliğe sahip olduğunu mecazi bir anlatımla ortaya koyar. (Mecâzü'l-Kur'ân, c. 2, s. 250)

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'nezzâ'a' kelimesinin 'çokça çeken, koparan' anlamına geldiğini ve bu bağlamda cehennemin derileri ve etleri şiddetle çekip koparan bir vasfını dile getirdiğini ifade eder. Ayetteki kullanımı, cehennem azabının dehşetini ve yakıcılığını vurgular. (Umdetü'l-Huffâz, c. 4, s. 280)

2لِّلشَّوَىٰş-v-y

Kök:ش و ي—Bu kelime, vücudun dış kısımlarını, deriyi, etleri veya uzuvları ifade eder; ayette cehennemin yakıp kavuracağı yerleri belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'eş-şevâ' kelimesinin 'deri' veya 'vücudun dış kısımları' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'nezzâ'a li'ş-şevâ' ifadesiyle, cehennemin derileri ve dış etleri şiddetle soyup kavuracağını, yani azabın doğrudan vücudun dış katmanlarını hedef aldığını açıklar. (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân, s. 473)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'şevâ' kelimesinin 'ateşte pişirmek, kızartmak' anlamındaki 'şevâ' fiilinden türediğini ve 'eş-şevâ'nın ise 'ateşte pişen et' veya 'vücudun dış kısımları' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, cehennemin derileri ve etleri yakıp kavurma eylemini, yani azabın şiddetini ve yakıcılığını vurgular. (el-Müfredât, s. 464)

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'eş-şevâ'nın 'insan vücudunun etrafını saran deri ve etler' olduğunu ifade eder. Ayetteki 'nezzâ'a li'ş-şevâ' ifadesi, cehennemin bu dış katmanları şiddetle söküp atacağını, yani azabın sadece yüzeysel değil, aynı zamanda derinlemesine bir yakıcılık ve parçalayıcılık taşıdığını gösterir. (Basâiru Zevi't-Temyîz, c. 3, s. 339)

Meâric Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

ŞEVÂ; el, ayak gibi uzuvlar. Nitekim avcı; kol, bacak gibi öldürmeyecek noktadan bir uzva isabet ettirdiği zaman derler. Yahut bu kelime, başın derisi demek olan kelimesinin çoğuludur. Yani eli, ayağı, tepeyi, tırnağı soyar.^[40]

Duyu organları, en basit haliyle, "5 duyu" olarak da adlandırılan; görme, koklama, işitme, tat alma ve dokunma işlevlerini yerine getiren göz, burun, kulak, dil ve deridir.

Burada anlaşılan “deri” yani dokunulan varlık ve nesnelerde Hakk’tır. Bunlarda Hakk’ın varlığını idar edemediği ve dokunma duyusunu nefsi emmare istikametinde kullandığı için derileri soyar.

İrfan ehli ise daha bu dünya hayatında iken beden elbisesinden soyunur ve yerine esmâ-i ilahiyye elbisesini giyer.(M.D.)

Cild, nefsin 'sûret'idir. O, Hakk'ın 'Musavvir' (şekillendiren) ismiyle giydirdiği bir libâstır (elbise)."^[41]

"Nezzâ’, nefsin 'cild'ini (derisini) soyar. Bu, onun 'mâsivâ' libâsını çıkarıp, 'tevhîd' libâsını giymesidir."^[42]

"Nefs, 'cild'inden (derisinden) soyulmadıkça hakikate eremez. O cild, onun 'heva' ve 'heves' libâsıdır. Hakk'ın 'Celâl' ateşi, o libâsı yakar ve altından 'Lâ ilâhe illâllah' hakikati zuhur eder."^[43]

Eserin tamamını oku Okuyucuda aç