Nâziât Sûresi 41. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Cennet kelimesi, 'örtmek, gizlemek' anlamındaki 'cenn' kökünden gelir. Ağaçları ve bitkileriyle yeri örttüğü için bu adı almıştır. Ayetteki kullanımı, müminler için hazırlanmış, güzelliklerle örtülü ve gözlerden gizli olan ahiret yurdunu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Cennet, 'bahçe' anlamına gelir. Kur'an'da ise genellikle ahiretteki mükafat yurdu için mecazi olarak kullanılır. Bu ayette de, takva sahiplerinin varacağı nihai ve güzel mekanı anlatır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Cennet, Kur'an'ın temel kavramlarından biridir ve 'bahçe' anlamından öte, Allah'ın rızasını kazananların ebedi mutluluk ve huzur yurdu olarak tasvir edilir. Ayetteki 'el-me'vâ' ile birlikte kullanılması, cennetin aynı zamanda bir sığınak ve güvenli bir liman olduğunu pekiştirir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Me'vâ, 'sığınmak, barınmak' fiilinden türemiştir. Bir kimsenin dönüp yerleştiği, barındığı yer anlamına gelir. Ayetteki 'el-Cennetü hiye'l-me'vâ' ifadesi, cennetin müminler için güvenli ve ebedi bir sığınak olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Me'vâ, bir şeyin kendisine sığınılan veya dönülen yeridir. Bu ayette, Allah'tan korkan ve nefsini kötülüklerden arındıranlar için cennetin, tüm sıkıntılardan uzak, huzur dolu bir sığınak ve nihai ikametgah olduğunu ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Me'vâ, bir canlının gecelediği veya sürekli olarak ikamet ettiği yerdir. Kur'an'da cennet için kullanıldığında, müminlerin ebediyen kalacakları, huzur ve güven içinde yaşayacakları son durak anlamını taşır.