Nâziât

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا

Ve-nnâzi'âti ġarkâ(n)

Andolsun (kafirlerin ruhlarını) şiddetle çekip çıkaranlara,

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا

Ve-nnâşitâti neştâ(n)

Andolsun (mü'minlerin ruhlarını) kolaylıkla alanlara,

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا

Ve-ssâbihâti sebhâ(n)

Andolsun yüzüp yüzüp gidenlere,

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا

Fe-ssâbikâti sebkâ(n)

Derken, öne geçenlere,

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا

Felmudebbirâti emrâ(n)

Nihayet işi çekip çevirenlere (ki, mutlaka tekrar diriltileceksiniz).

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ

Yevme tercufu-rrâcife(tu)

(6-7) Büyük bir sarsıntının olacağı o günde o sarsıntıyı, peşinden gelen başka bir sarsıntı izleyecektir.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ

Tetbe'uhâ-rrâdife(tu)

(6-7) Büyük bir sarsıntının olacağı o günde o sarsıntıyı, peşinden gelen başka bir sarsıntı izleyecektir.

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ

Kulûbun yevme-iżin vâcife(tun)

O gün birtakım kalpler (tedirginlik içinde) şiddetle çarpacaktır.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ

Ebsâruhâ ḣâşi'a(tun)

Onların gözleri (korku ile) inecektir.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ

Yekûlûne e-innâ lemerdûdûne fî-lhâfira(ti)

Şöyle derler: "Biz gerçekten gerisin geriye eski halimize mi döndürüleceğiz?"

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً

E-iżâ kunnâ ‘izâmen naḣira(ten)

"Bizler çürümüş kemiklere döndükten sonra mı?"

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ

Kâlû tilke iżen kerratun ḣâsira(tun)

"Öyle ise bu hüsran dolu bir dönüştür" dediler.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ

Fe-innemâ hiye zecratun vâhide(tun)

Halbuki o, bir haykırıştan (sur'un üfürülmesinden) ibarettir.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ

Fe-iżâ hum bi-ssâhira(ti)

Birdenbire kendilerini mahşerde buluverirler.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ

Hel etâke hadîśu mûsâ

(Ey Muhammed!) Musa'nın haberi sana geldi mi?

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى

İż nâdâhu rabbuhu bilvâdi-lmukaddesi tuvâ(n)

Hani, Rabbi ona mukaddes Tuva vadisinde şöyle seslenmişti:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ

İżheb ilâ fir'avne innehu taġâ

"Haydi Firavun'a git! Çünkü o azmıştır."

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ

Fekul hel leke ilâ en tezekkâ

"Ona de ki: İster misin (küfür ve isyanından) temizlenesin?

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

Ve ehdiyeke ilâ rabbike fetaḣşâ

Seni Rabbine ileteyim de O'na karşı derinden saygı duyup korkasın!"

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ

Fe-erâhu-l-âyete-lkubrâ

Derken Musa ona en büyük mucizeyi gösterdi.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

Fekeżżebe ve 'asâ

Fakat o, Musa'yı yalanladı ve isyan etti.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

Śumme edbera yes'â

Sonra sırt dönüp koşarak gitti.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

Fehaşera fenâdâ

Hemen (adamlarını) topladı ve onlara seslendi:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ

Fekâle enâ rabbukumu-l-a'lâ

"Ben, sizin en yüce Rabbinizim!" dedi.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ

Fe-eḣażehu(A)llâhu nekâle-l-âḣirati vel-ûlâ

Allah onu, ibret verici şekilde dünya ve ahiret cezasıyla cezalandırdı.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ

İnne fî żâlike le'ibraten limen yaḣşâ

Şüphesiz bunda Allah'tan sakınıp korkan kimseler için büyük bir ibret vardır.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا

E-entum eşeddu ḣalkan emi-ssemâ(u)(c) benâhâ

(Ey inkarcılar!) Sizi yaratmak mı daha zor, yoksa göğü yaratmak mı? Onu Allah kurmuştur.

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا

Rafe'a semkehâ fesevvâhâ

Onu yükseltmiş ve ona düzen ve ahenk vermiştir.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا

Ve aġtaşe leylehâ ve aḣrace duhâhâ

O göğün gecesini karanlık yaptı, ışığını da çıkardı.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ

Vel-arda ba'de żâlike dehâhâ

Ardından yeri düzenleyip döşedi.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا

Aḣrace minhâ mâehâ vemer'âhâ

Ondan suyunu ve merasını çıkardı.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا

Velcibâle ersâhâ

Dağları sağlam bir şekilde yerleştirdi.

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ

Metâ'an lekum veli-en'âmikum

Bunları sizin için ve hayvanlarınız için bir yarar kaynağı yaptı.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ

Fe-iżâ câeti-ttâmmetu-lkubrâ

(34-35) En büyük felaket (kıyamet) geldiği zaman, o gün insan yaptıklarını hatırlar.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ

Yevme yeteżekkeru-l-insânu mâ se'â

(34-35) En büyük felaket (kıyamet) geldiği zaman, o gün insan yaptıklarını hatırlar.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

Ve burrizeti-lcahîmu limen yerâ

Cehennem, görenler için apaçık bir şekilde gösterilir.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

Fe-emmâ men taġâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا

Ve âśera-lhayâte-ddunyâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Fe-inne-lcahîme hiye-lme/vâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ

Ve-emmâ men ḣâfe mekâme rabbihi ve nehâ-nnefse ‘ani-lhevâ

(40-41) Kim de, Rabbinin huzurunda duracağından korkar ve nefsini arzularından alıkoyarsa, şüphesiz, cennet onun sığınağıdır.

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Fe-inne-lcennete hiye-lme/vâ

(40-41) Kim de, Rabbinin huzurunda duracağından korkar ve nefsini arzularından alıkoyarsa, şüphesiz, cennet onun sığınağıdır.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا

Yes-elûneke ‘ani-ssâ'ati eyyâne mursâhâ

Sana, kıyametin ne zaman kopacağını soruyorlar.

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ

Fîme ente min żikrâhâ

Onu bilip söylemek nerede, sen nerede?

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ

İlâ rabbike muntehâhâ

Onun nihai bilgisi yalnız Rabbine aittir.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا

İnnemâ ente munżiru men yaḣşâhâ

Sen, ancak ondan korkanları uyarıcısın.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا

Ke-ennehum yevme yeravnehâ lem yelbeśû illâ ‘aşiyyeten ev duhâhâ

Kıyameti gördükleri gün onlar, sanki dünyada ancak bir akşam, yahut bir kuşluk vakti kadar kalmış gibidirler.