Esmâ 86
Mânâ ve Kur'an'da Geçişi
Azamet ve Kerem Sahibi
Mânâ. Zü'l-Celâli ve'l-İkrâm, Allah'ın esmâ-i hüsnâsından olup "hem azamet (ululuk) hem de kerem (cömertlik ve şeref) sahibi" demektir. Bu terkip, Allah'ın zâtının yüceliğini ve fiillerinin lütufkârlığını bir arada ifade eder. İsm-i a'zam (Allah'ın en büyük ismi) olduğu rivayet edilen isimlerdendir.
Etimoloji. İsim, iki kelimenin birleşiminden oluşur. "Celâl" (جلال), Arapça c-l-l (جل) kökünden gelir ve "büyük ve yüce olmak, ulu olmak" anlamındadır. "İkrâm" (إكرام) ise k-r-m (كرم) kökünden türemiş olup "şerefli ve cömert olmak, ikramda bulunmak" mânâsına gelir. Başındaki "zü" (ذو) ise "sahip" demektir.
Kur'an-ı Kerîm'de Zü'l-Celâli ve'l-İkrâm. Bu terkip, Kur'an'da Allah'a nispet edilerek iki yerde, Rahmân sûresinde geçmektedir:
| # | Sure / Ayet | Bağlam |
|---|---|---|
| 1 | Rahmân 55/27 | "Ancak azamet ve ikram sahibi rabbinin zâtı bâki kalacaktır." |
| 2 | Rahmân 55/78 | "Azamet ve ikram sahibi rabbinin adı ne yücedir!" |
Anlamca yakın isimler. Bu ismin "celâl" boyutuyla Azîm, Kebîr, Alî, A'lâ, Müteâlî, Mecîd gibi isimler; "ikrâm" boyutuyla ise Kerîm, Cevâd, Vehhâb, Muğnî, Mu'tî gibi isimler anlamca ilişkilidir.
İtikadî çerçeve ve kula yansıması. Zü'l-Celâli ve'l-İkrâm ismi, kulun Allah ile ilişkisinde korku (havf) ve ümit (recâ) dengesini kurmasını sağlar. Kul, Allah'ın "celâl" sıfatını tefekkür ederek O'nun mutlak azameti karşısında kendi hiçliğini idrak eder, O'na karşı derin bir saygı ve haşyet duyar. Bu idrak, kişiyi kibre kapılmaktan ve günaha cüret etmekten alıkoyar.
Diğer yandan kul, Allah'ın "ikrâm" sıfatını düşünerek O'nun sonsuz lütuf, merhamet ve cömertliğine sığınır. Bu da kulda ümidi, şükrü ve sevgiyi besler. Peygamber Efendimiz'in dualarında ısrarla, "Yâ ze'l-celâli ve'l-ikrâm (Ey celâl ve ikram sahibi!)" nidasını kullanmayı tavsiye etmesi, bu ismin kapsayıcılığına ve duanın kabulündeki önemine işaret eder. Bu ismi anlayan mü'min, Allah'ın azameti karşısında tevazu gösterir ve O'nun ikramının bir yansıması olarak mahlukata karşı cömert ve şefkatli davranmaya çalışır.
Şerh
Kaynak: Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 1), s. 262 — M. Nusret Tura (düz. Terzioğlu Murat Deruni)
ZÜ'L-CELÂL-İ VE'L-ÎKRÂM
Allah, celâl ve gazap sahibidir, aynı zamanda ikram edicidir.
Biz de küçüklere bir kabahat yaparlarsa kızarız, gazaplanırız. Bir müddet sora da lüzumundan fazla asabileştiğimizi düşünerek gönlünü almaya kalkarız. İkramda bulunuruz. Cenab-ı Allah'ın ikramı elbette bizimkine benzemez onun rahmeti geniştir, sonsuzdur. Gazabını örtmüştür ve geçmiştir, hatta kullarınınki bile öyledir.
Erenlerden biri, "evvela kahır ihsan eder mevlam bana" demişlerdir. Kahır yüzünden lütuf, lütuf yüzünden kahır tecelli eder. Onun hesabına akıl ermez. Yalnız öfkelendiğiniz, kızdığınız kimse sizden büyük ve nüfuzlu, kuvvetli ise birşey yapamazsınız, sararıp solarsınız. Titremeye başlarsınız. Fakat kendinizden küçük olana hırslanır hırslanır dövecek hale gelirsiniz. Tavsiyemiz; ayakta kızarsanız oturunuz, otururken birine kızmışsanız bir müddet yatınız, öfkeniz geçer.
ZÜLCELÂLİ
Bunu eğer böylece bilirseniz,
Sizde ikrama ulaşırsınız,
İkram ZÜLCELÂL'den dir ancak.
Füsûs ve Mesnevî Işığında
Ahmed Avni Konuk'un Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Terzibaba'nın Füsûsu'l-Hikem dersleri ve külliyatı ışığında derlenmiştir.
Mesnevî-i Şerîf'te Zü'l-Celâli ve'l-İkrâm
Mesnevî şerhinde kalp, Hakk’ın cemâlî ve celâlî tecellîleri arasında salınan bir yaprağa benzetilir. Hadîs-i şerîfte de belirtildiği gibi, Rahmân’ın iki parmağı arasında olan kalp, bu tecellîlerin rüzgârıyla hareket eder. Kalbin hangi rüzgârın, yani cemâl tecellîsinin mi yoksa celâl tecellîsinin mi tesirinde olduğu, kişinin fiillerine bakarak anlaşılabilir.
Senin kalbin القلب بين الاصبعين من اصابع الرحمن يقلبها كيف يشاء ya'ni "Kalb, Rahmân'ın iki parmağı arasındadır; onu istediği gibi döndürür" hadîs-i şerîfi mûcibince Hakk'ın tecellî-i cemâlîsi ve celâlîsi arasındadır. Onu bir yaprak gibi hareket ettirir. Bak, bu kalbin hareketi sana hâlinin vasfını söyler. Ya'ni cemâl rüzgârı ile mi, yoksa celâl rüzgârı ile mi hareket ediyor?
— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 11
Bu iki tecellî, yani celâl ve cemâl, bu dünyada birbirinden ayrı değil, iç içedir. Şerhte bu durum, kasapların farklı etleri birlikte satmasına benzetilir. Bir kahır tecellîsinin, yani zorluk ve sıkıntının içinde bir lütuf ve güzellik tecellîsi gizlidir. Gündelik hayatta da açlığın (celâl) ardından lezzetli yemeklerle doyuma ulaşmak (cemâl) gibi tecrübeler, bu iç içeliği gösterir.
Ya'ni, "Hakk'ın bir tecellî-i celâlî ve kahrîsi olan o tokadı gördün, onda gizli olan tecellî-i cemâlî ve lutfiyi de gör! Zîrâ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا (İnşirâh, 94/6) ya'ni "Muhakkak güçlük kolaylık ile berâ- bedir" âyet-i kerîmesi mûcibince kahır ve lutuf berâberdir. Bunlar birbirinde mündemicdir. Nitekim, kasaplar koyunun but etini gerdan eti ile berâber satarlar." Ve zamânımızda kasaplar kuzu etini sâf olarak müşterilere vermezler. Bir mikdâr kuzunun başını ve ciğerini de karıştırıp verirler. İşte bu âlemde tecelliyât-ı ilâhiyye de böyledir. Tecellî-i celâlî cemâlî ile ve cemâlî celâlî ile karışıktır.
— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 11
Bu sıfat tecellîleri, yani celâlî ve cemâlî hitaplar, özellikle manevî yolda ilerleyen sâliklere yöneliktir ve sâlikin kendi istidadı bu tecellîleri kendisine çeker.
Terzibaba Külliyatında Zü'l-Celâli ve'l-İkrâm
Terzibaba'nın sohbetlerinde, bu dünya zıtlıkların bir arada bulunduğu bir "fark alemi" olarak tanımlanır. Bu yüzden burada hem Müslüman hem kâfir, hem hidâyet hem dalâlet bulunur. Ahirette ise hayat ya bütünüyle celâlî ya da bütünüyle cemâlî olacaktır. Bu dünyanın en kemalli yer olması, bütün bu zıtlıkları bünyesinde barındırmasından ileri gelir.
Bu zıtlığın bir örneği Âdem ile İblis'in halk edilişinde görülür. Kelime-i Âdemiyye şerhinde anlatıldığına göre İblis, hem bâtınında (iç yüzünde) esmâ-i celâliyeden olan Mudil isminin hem de zâhirinde (dış yüzünde) celâl mazharı olan ateşin tecellîsidir. Âdem ise hem celâlî (ateş, hava) hem de cemâlî (su, toprak) unsurlardan meydana gelmiş, bâtınında ise celâlî ve cemâlî bütün isimleri toplayan Allah ismini taşır.
Şu halde iblis zahiren ve batınen mazhar-ı celal olduğundan yed-i şimal olan sıfat-ı celaliyle mahluktur. Bu sebeple iblisin hakikati olan Mudil ismi bozgunculuk hile, küfür, haset gibi sıfatlara haizdir ve neşet-i unsuriyesi olan “nar” dahi istila, kibir, tasallut, ceberut (cebren bir şeyleri yaptırma) gibi sıfat-ı kahriyeyi iktiza eder. Âdem’e gelince O’nun batını Allah ismi şerifi olduğu ve bu İsm-i Azam celali ve cemali bil cümle esmayı cami bulunduğu gibi O’nun zahiri olan neşet-i unsuriyesi dahi mezahiri celaliyeden olan nar ile havadan, mezahiri cemaliyeden olan su ile topraktan mürekkebdir.
— TB. Kelime-i Âdemiyye
Bu iki tecellî türüyle nasıl bir ilişki kurulabileceği bir şemsiye benzetmesiyle anlatılır. Cemâlî isimlerin rahmetini toplamak için şemsiyeyi ters çevirip biriktirirken, celâlî isimlerin tecellîlerini bir yağmur gibi üzerinden akıtıp korunabilir.
Değerlendirme
Celâl (heybet, kahır) ve Cemâl (güzellik, lütuf) tecellîleri, bu dünyada her zaman iç içe bulunur. Bir zorluğun ardında bir kolaylık, bir kahır tecellîsinin içinde bir lütuf gizlidir. İnsanın kalbi de bu iki tecellî rüzgârının estiği bir alandır ve kişinin fiilleri, kalbinin hangi tecellînin etkisi altında olduğunu dışa yansıtır.
Varlık, bu iki zıt kutbun tecellîsinden ibarettir. Nihayetinde "Allah" ismi, bütün bu celâlî ve cemâlî isimleri ve tecellîleri kendinde toplayan en kapsamlı isimdir.