Fütûhât-ı Mekkiyye kavramı neye işaret eder?

Fütûhât-ı Mekkiyye, İbn Arabî'nin tasavvuf-irfân külliyâtının en kapsamlı eseridir. Eserin yapısı altı ana bölüm (sifr) ve 560 bâb (fasıl) içerir. İçerdiği konular arasında ibâdet, ahlâk, kâinatın yapısı (merâtib-i vücûd), velâyet hiyerarşisi, esmâü'l-hüsnâ, mîrâc, Kur'ân tefsîri, tasavvuf âdâbı, ricâlü'l-gayb ve kıyâmet ahvâli gibi tasavvufî bilginin bütün dalları işlenir. Eserin yazımına 1202'de Mekke'de başlanmış ve 1238'de Şam'da tamamlanmıştır, bu da 36 yıl süren yoğun bir telif çalışmasını ifade eder. "Mekkî" adının sırrı, eserin sadece Mekke'de başlamasıyla sınırlı değildir; İbn Arabî, bu eserin mânevî açılımlarını Kâbe'yi tavaf ederken aldığını belirtir. Bu durum, eserin Mekke'nin mânevî hazinesinden beslenen bir ilhamla ortaya çıktığını vurgular. Fütûhât, vahdet-i vücud, hatm-i velâyet, ricâlü'l-gayb hiyerarşisi, esmâ ile fenâ ve peygamberlerin mertebeleri gibi pek çok tartışmalı mevzuyu da ele alır. Bu yönüyle zâhirî kelâmcılar tarafından şüpheli bulunmuştur. Eserin asıl mesnedi İbn Arabî'nin şahsî müşâhedeleri olmakla birlikte, dayanağı Kur'ân ve sünnettir. Fütûhât-ı Mekkiyye, "Feth (Açılma/Açma)" ve "Ganâim" bahisleri gibi bölümlerle mânevî açılımları detaylandırır¹. Ayrıca, "Nefs Mertebeleri" bahsinde nefs-i levvâme gibi kavramları da işler². Eser, Allah'ın her an "halk-ı cedîd" (yeni bir halk etme) ile âlemi var etmesini ve rızkın bu sürekli halk etmenin tezahürü olduğunu da belirtir³.