Mîrâc'ın Muhammediyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Mîrâc, tasavvufta Hz. Peygamber'e mahsus biricik bir hâl olarak kabul edilir ve Muhammediyye Fassı'nda "mahbûbiyyet" bahsi mîrâcın menşeini oluşturur. Bu mahbûbiyyet, Hz. Muhammed'in (s.a.v.) Hak katındaki özel sevgililik makâmını ifade eder. Hakîkat-i Muhammediyye, tasavvuf mâverâsının en yüksek kavramı olup, Hz. Muhammed'in tarihsel şahsiyetinin ardındaki ezelî hakikati, halkın gaye-sebebini ve ilk halk edilen nuru temsil eder³. "Levlâke levlâk lemâ halaktü'l-eflâk" (Sen olmasaydın, sen olmasaydın, felekleri halk etmezdim) hadis-i kudsîsi (sıhhati tartışmalı olsa da) bu hakikatin halkın illet-i gâyesi olduğunu vurgular³. Mertebe-i Muhammediyye, varlık mertebeleri silsilesinde Hz. Muhammed'in temsil ettiği kemâl makamıdır ve "taayyün-i evvel" veya Hakîkat-i Muhammediyye olarak da bilinir⁴. Bu mertebe, Zât-ı mutlak ile âlem arasında bir köprü vazifesi görür ve ilk tecellîyi temsil eder⁴. Nûr-u Muhammedî de aynı Hakîkat-i Muhammediyye'yi ifade eder ve halkın ilk nurudur⁵. "Allah ilk önce benim nûrumu halk etti" hadisi, bu nurun ezelî önceliğine işaret eder⁵. Dolayısıyla, mîrâcın Muhammediyye Fassı'ndaki dayanağı, Hz. Muhammed'in (s.a.v.) Hakîkat-i Muhammediyye olarak halkın gayesi, ilk tecellîsi ve Allah katındaki mahbûbiyetidir. Bu mahbûbiyyet, onun mîrâcda ulaştığı "Kâbe Kavseyni Ev Ednâ" makâmında zirveye ulaşır. Kamerin nurunu güneşten alarak dünyayı aydınlatması gibi, Hakîkat-i Muhammediyye de İlâhî Hakikat'in nurunu yansıtarak âlemleri aydınlatır⁶. Kendi hakikatini bilmeyen kimsenin Hakîkat-i Muhammediyye'yi anlaması mümkün değildir⁷.