Namaz Sûreleri (Cilt 2) "Namaz Sûreleri" kitabının merkez teması ve asîl dayanağı nedir?

Kitap, namaz surelerini ele alırken, her bir surenin sayısal değerlerinden harf fasılalarına kadar derinlemesine bir inceleme sunar ve bu değerlerin tasavvufî bağlantılarına işaret eder. Örneğin, Asr Suresi'nin sayısal değerleri üzerinden yapılan analizler, surenin bâtınî anlamlarına kapı aralar. Eser, namazı sadece şeklî bir ibadet olarak değil, aynı zamanda bir irfaniyet yolu olarak görür. "Fesalli li rabbike venhar" (Rabbin için namaz kıl ve kurban kes) ayeti, kitabın temel dayanaklarından biridir. Bu ayet, kulun namazını kendi nefsi için değil, varlığında bulunan Rububiyet-Esma hakikatlerinin ortaya çıkması için tatbik etmesi gerektiğini vurgular. Bu, beşerileştirilmiş rububiyet hükümlerini kendi asıl asaletlerine döndürmek için irfaniyet ile namaz kılmak, yani tevazuda bulunarak secde etmek ve nefsi kurban etmek anlamına gelir. Böylece nefsin elinden kurtulmuş olan ilahî esmalar hürriyetlerine kavuşur. Bu süreçte kul, nefsinde arınmış ve merzi olmuş, kendinde Esma-i İlâhiye'nin varlığını idrak ederek onlarla birlikte var olduğunu anlar ve kendine ait hiçbir şeyin olmadığını fark eder. Bu hal, gerçek bir "fenâfillâh" olarak nitelendirilir.

Kitapta ayrıca, "Kul inne salâtî ve nusukî ve mahyaye ve memâtî Lillâhi rabbil âlemin" (De ki: "Şüphesiz benim namazım da, diğer ibadetlerim de, yaşamam da, ölümüm de âlemlerin Rabbi Allah içindir") ayeti de ele alınır. Bu ayet, risalet mertebesinden Uluhiyet mertebesine bir geçişi ifade eder ve yapılan tüm ibadetlerin, yaşamın ve ölümün ilahî hakikatlerin meydana çıkması yönünden "âlemlerin Rabbi Allah için" olduğunu belirtir. Bu mertebede "ben" diye bir şeyin kalmadığı, konuşanın risalet mertebesi olduğu ve Uluhiyet mertebesine kendi fakrını ilan ederek Hak'ta baki "bakabillâh" halinin zuhuru olarak hayatına devam ettiği anlaşılır. Her iki durumda da, "fenâfillâh" ve "bakabillâh" hallerinde kulun kendisinde beşerî nefsî manada bir varlığı kalmadığı, ancak Hakkani varlığı ile var olmuş olduğu ve tüm bunların kendisi için değil, Hakk'ın hakikatinin ortaya çıkması için yapıldığı ifade edilir. Bu, namazın sülûkî bir tatbikat olarak, kişinin ilahî hakikatlere ulaşmasında bir araç olduğunu ve bu yolculukta nefsin arındırılmasının merkezi bir rol oynadığını gösterir.