Nefs-i Râdıyye kavramının sâlik için pratik yansıması nedir?

Nefs-i Râdıyye, sülûk yolunda Nefs-i Mutmainne'den sonra gelen ve "râzı olan nefs" anlamına gelen bir mertebedir³·⁴. Bu mertebedeki sâlikin pratik yaşantısı, Hakk'ın takdirine karşı tam bir teslimiyet ve rıza ile şekillenir. Sâlik, sıkıntı veya rahatlık fark etmeksizin, Hakk'tan gelen her şeye kalben râzıdır. Bu rıza hâli, sâlikin yaşamında şikâyetin yokluğu ile kendini gösterir; başına ne gelirse gelsin, bunu "O'ndan" bilerek kabul eder.

Nefs-i Râdıyye'nin bir diğer pratik yansıması, sâlikin tercihinin kalmamasıdır. Sâlik, "şu olsun" demez, aksine "O ne dilerse" diyerek iradesini Hakk'ın iradesine teslim eder. Sıhhat-hastalık, zenginlik-fakirlik, övgü-eleştiri gibi durumlarda herhangi bir tercih belirtmez. Bu mertebede, sâlikin gönlü Hakk'tan tam bir rıza ile doludur ve "neden niçin" gibi sorular ortadan kalkar; zira bu tür sorular, nefsin başka renklerle karışmış sarı rengini gösterir ki bu da istenmeyen bir durumdur¹·².

Ayrıca, Nefs-i Râdıyye'ye ulaşan sâlik, süflî nefsin tortularından tamamen kurtulmuş, emmâre nefsin kalıntıları yok olmuştur. Bu mertebede sâlikin zikri "Ya HAY"dır ve idrâki, bu şuur ile ileriye doğru gitmeye gayret etmektir⁴. Bu hâl, sâlikin Hakk'ın esmâsıyla geldiğini idrak etmesi ve âlemlerin hakikatinin bâtınında Hakk, zâhirinde ise halk olduğunu anlamasıyla da ilişkilidir⁵. Nefs-i Râdıyye'de olgunlaşan sâlike, yavaş yavaş Merdıyye mertebesinin, yani kendisinden râzı ve hoşnut olunma yolunun açıldığı belirtilir⁶.