Salât (Namaz) kitabına göre Huzûr ne anlam taşır?

Tasavvufta huzûr, sâlikin kalbinin Hak ile şuurlu bir şekilde meşgul olmasıdır ve bu durum ibadetlerde huşû adını alır. Namaz, kulun Rabb'ının huzuruna edeple girmesini sağlayan bir ibadettir⁵. Ancak bu huzurun sağlanabilmesi için kalbin Hak'tan ayrılmaması ve dünya meşgalelerinden arınması gerekir. Eğer namazda kalp huzuru sağlanamazsa, o namazdan manevi bir hediye ve lütuf elde edilemez; zira o an bir Mi'rac'tır ve Mi'rac'ta lütuf ve ihsan vardır⁶. "Salât-ı dâim" ashâbı olan ehl-i temkin, nefsânî sıfatlardan kurtulmuş ve namazlarında devamlı olan kişilerdir⁷. Bu kişiler için namaz, sadece belirli hareket ve sözlerden ibaret bedenî bir ibadet olmaktan öte, her anı kapsayan bir huzûr hâlidir. Nitekim Kur'an'da namaz için kullanılan "salât" kelimesi, "yöneliş, ulaşma, bağ kurma, duâ" anlamlarını taşır ve Terzibaba külliyatında "Salât-ı Dâimûn"a uzanan mertebeli bir kavram olarak okunur⁸. Bu mertebede, beş vakit namazın ötesinde, her nefeste Hakk ile irtibat kurma makamı olan sürekli namaz hâli⁹ yaşanır. Bu hâl, sıfat mertebesi namazıdır ve bu hâle eren Arif, hakiki manada secde edenler arasında dolaşır³. Dolayısıyla huzûr, namazın özü ve ruhu olup, sâlikin Hak ile sürekli bir bağ içinde olmasını ifade eder.