Şîsiyye Fassı'nın anahtar terim envanteri nedir?

Şîsiyye Fassı, Fusûsu'l-Hikem'de Hz. Şît (a.s.) ile ilişkilendirilen bir hikmeti temsil eder. Bu fassın anahtar terimi, bazı tahkîklerde "ilâhî nefes/atâ" olarak da geçen Hikmet-i Nefsiyye'dir². Hz. Şît (a.s.), Hz. Âdem'in oğlu olup, ilk "hibe çocuk" olarak anılır ve bu durum, ilâhî bir atânın, yani karşılıksız bir bağışın sembolüdür². Bu bağlamda, Hikmet-i Nefsiyye, varoluşun temelinde yatan ilâhî yaşam cereyanını ve bu cereyanın idrâkini ifade eder.

Bu idrâk, sâlikin hayatını irfânî bir ilimle yönlendirmeye başladığında ortaya çıkar ve kişiyi "müşahede ehli" veya "şehâdet ehli" namzedi yapar; kişi bu durumu hisseder ve idrâk eder¹. Varlığımızın temelinde yatan bu ilâhî cereyan, "İlâhî Hay" isminin bir tecellîsidir ve bizi ayakta tutan da budur. Nitekim, Azrail'in canı almasıyla bu ilâhî cereyan kesilir ve beden cansız kalır; bu da ilâhî yaşamın, yani Hay isminin varlığımızdaki merkezi rolünü gösterir¹. Bu nedenle, Şîsiyye Fassı'nın anahtar terimi olan Hikmet-i Nefsiyye, ilâhî atâ ve yaşamın, yani Hay isminin varlıktaki tezâhürünü ve bunun idrâkini vurgular.